Cambodja

Nu zit ik hier dan. Op het punt om het ouderlijk huis te verlaten, mijn eigen thuis te creëren, een professie te leren, mezelf verder te gaan ontwikkelen, dus hoogste tijd voor een reflectie. Nog even stil te staan bij alles wat ik heb meegemaakt afgelopen half jaar en wat voor effect dat heeft gehad in hoe ik nu ben.

Heeft het mij dan veranderd? Jazeker, tenminste dat vind ikzelf in ieder geval wel. Zelfvertrouwen, spontaner, Engels is verbeterd (de persoonlijke vlakken), maar ook de indrukken van daar, hun levenswijze, de armoede hebben gezorgd voor een verschuiving in mijn wereldbeeld, en ook zeker een verschuiving in mijn mening over goede doelen. Wat zeker bijdraagt aan mijn studie nu, is dat ik veel gemotiveerder ben om te studeren. Ik heb gezien hoe niet vanzelfsprekend dat eigenlijk is. In bepaalde opzichten heeft het me wel veranderd, maar ik ben ook nog steeds mezelf hoor ;).

Zoals beloofd (alleen heel wat later dan verwacht) zal ik vertellen hoe het verlopen is om terug in Nederland te komen. Mijn vorige blog had ik afgesloten met hoe het zou zijn Jeroen en Mama op het vliegveld weer te zien. Het gekke eraan was dat het voelde of ik ze een paar dagen maar niet gezien had en helemaal niet of er 5 maanden tussen had gezeten. Sterker nog toen papa met de auto langsreed toen Jeroen en ik een stukje gingen fietsen, was ik verbaasd dat hij stopte terwijl hij mij nog helemaal niet weer had gezien! Dat fietsrondje was me ook wat. Alles voelde zo herkenbaar, maar toch ook zo raar aan! Het heeft me zeker een tijd gekost om weer in de Nederlandse manier van leven te komen. Zo anders dan dat ik kende (de Cambodjaanse wijze waaraan ik gewend aan was geraakt). De meest opvallende dingen waar ik tegen aanliep, was dat het ontzettend koud was (dan hebben we het over 25 graden, waarin ik met dikke truien liep) en dat er in openbare ruimten Nederlands werd gepraat (dat hoorde immers Engels, Khmer, Frans of Duits te zijn!). Zelfs als ik nu Engels om me heen hoor, voelt dat volkomen normaal.

Mis ik Cambodja? Laten we het zo zeggen, ik vind het ook wel weer lekker om in Nederland te zijn, maar er zijn aspecten van daar die ik hier zeker weten mis. Moet ik wel zeggen dat ik de eerste tijd dat ik terug was hier, ook echt het idee van “Wat doe ik hier in hemelsnaam?”. Er was hier op dat moment echt niets voor mij en in Cambodja had ik mijn tijd veel zinvoller kunnen besteden. Het voelde heel erg doelloos aan. Gelukkig ben ik nu met mijn nieuwe doel begonnen, studeren. De dingen die ik hier mis zijn: gezelligheid (kwam vooral door het toerisme, maar toch op de markten en zeker ook gewoon in de straten was er altijd wel sfeer. De beergardens ( weinig toerisme, toch sfeer)), de warme regen, de mensen, de relaxedheid (waarom doen we het in Nederland allemaal zo gehaast? Met een tikje lamgzamer komen we er toch ook?), de internationale contacten, de scholen. Ik mis eigenlijk nog best wel veel hè? Ik heb door toch ook zo’n fijne tijd gehad. Ik begon de taal een beetje te spreken, waardoor je makkelijker contact met de Cambodjanen zelf. Wat ik ook mis is het eten. Je krijgt het hier lang niet hetzelfde als daar. Binnenkort de toko in de stad maar eens opzoeken, kijken of ik daar ingrediënten vind om de gerechten te maken. O ja, wat is hier toch alles zo ontzettend duur! Afgezien van dat ik weer heel erg aan de prijzen moest wennen, zijn de prijzen hier de laatste jaren ook wel gestegen hoor! Ik zag laatst een raketijsje dat verkocht werd voor 75 cent, dat was vroeger 30 cent!!

Wat Cambodja ook met mij gedaan heeft, is dat ze van mij een reizigster heeft gemaakt. Ik ben zoveel in contact geweest met mensen die aan het reizen waren en allemaal tips van hen opgevangen. De verhalen zijn ook gewoon zo mooi, dat je automatisch zin hebt in meer! Eerst maar eens studeren en weer wat geld verdienen (het heeft me veel gekost). Niet dat de ervaring het geld niet waard was. Integendeel zelfs! De ervaring was het meer dan waard!

Als laatste wil ik bij deze alle mensen die mij gevolgd hebben en die mij wat geld toegestopt hebben voor daar (wat ten goede is gekomen aan blokfluiten) heel erg bedanken!!! Hieronder is nog een link te vinden met een filmpje van het resultaat van de blokfluitlessen op mijn laatste dag.

http://www.youtube.com/watch?v=W2HY1S8poOg

Nogmaals iedereen bedankt!

Het is nu tijd om nieuwe wegen in te slaan… Maar niemand neemt mij Cambodja nog af!

Groetjes,

Hester

Ps. Als je nog een goede doel zoekt om te steunen kijk dan eens naar Pure! For kids of Anjali House. Je geld komt daar zeker goed terecht en blijft niet hangen bij lonen van directeuren enzo.

Zo, zo… hier zit ik nu dan op het vliegveld van Seoul zonder het besef dat ik echt op weg ben naar huis en naar het studentenleven. Ik heb gisteravond ook de vrijwilligers gedag gezegd alsof ik een weekendje naar Phnom Penh zou. Wat natuurlijk niet zo is, want mijn tas stond al een paar dagen gepakt (vol met souvenirs 😉 ) en gister kwam mijn opvolgster als kamergenoot ook al op onze kamer. Maar laat ik jullie eerst even over vrijdag vertellen: mijn afscheid bij het project en een kort besef dat ik echt weg zou gaan.

Sorry, toch eerst donderdag. Donderdag had ik nog even een dagje vrij genomen om SHCC nog te kunnen bekijken. Eerst geprobeerd uit te slapen, maar net zoals de rest van de week was ik al om half 6 wakker. Ik maakte hele onrustige nachten; er ging ook zoveel door mijn hoofd. ‘s Ochtends heb ik een tweedeling gemaakt van wat mee kon en wat kon blijven en daarna mijn backpack al helemaal gepakt. Ook alles wat in mijn handbagage zou gaan, lag al klaar. Daarna nog even een wasje weggebracht en daarna ben ik achterop een moto gesprongen naar SHCC. Ik had op woensdag nog even gebeld naar één van de teachers. Nadat ik mijn naam na het halve gesprek herhaald had, klonk een blije herkenning in zijn stem en was het geen probleem om langs te komen. Na een ritje van een halfuurtje was ik er weer en er was in de tussentijd een hoop veranderd. Net een paar weken geleden waren alle muren opnieuw geverfd met mooie schilderingen. Daarnaast hadden ze ook nieuwe klassen, volgens mij waren de jongsten doorgestroomd naar het eerste boek Engels. Ze waren in ieder geval druk met het abc bezig. Ook hier waren alle leraren blij verrast om me te zien. Er werd natuurlijk meteen gevraagd of ik weer bij ze kwam volunteren, maar ik moest ze vertellen dat dat er niet in zat. Op een gegeven moment kwam de onderdirecteur naar me toe en die begon te vertellen dat ze net een nieuw schooltje hadden gebouwd in een dorpje verderop. Daar waren ook de leraren waar ik destijds mee gewerkt heb. Dus ik bij hem achterop om het nieuwe schooltje te bekijken. Het was nog niet helemaal af, maar er werd al wel lesgegeven. Ook hier begroetten ze me ook uitgebreid. Nog even met ze gepraat en daarna echt gedag gezegd.

En vrijdag was het dus mijn laatste dag op Anjali. Het drong de hele dag niet echt tot me door. Ik had nog wel wat leuks (en leerzaams) voor de general studies bedacht en met beide groepjes heb ik nog een blokfluitoptreden gegeven. Het is gefilmd, dus ik zal eens kijken of ik het jullie ook kan laten zien. Wel als ik weer thuis ben hoor! Na het tweede optreden werd er afscheid van mij genomen en heb ik mijn speech in Khmer gehouden. Helaas verstond de helft er helemaal niks van, maar het ging om het idee, hè. Daarna de evaluatie met Anjali; of ik nog verbeterpunten had, hoe ik het gevonden had. Ook bedankten ze voor mijn inzet en ze vonden ook dat ik meer energie dan de meeste vrijwilligers erin had gestoken. Zo zouden ze het eigenlijk bij iedereen zien. Daarna de staf gedag gezegd en dat wat het moeilijkst. Om weg uit het kantoor te lopen en het echt achter me te laten. Ik ging daar echt met een knoop in mijn maag weg. Thuis toen even snel gedoucht en toen stond de volgende evaluatie alweer op de planning, met Pure! Aangezien ik nog steeds met die knoop in mijn maag liep en ze me vroegen hoe ik het gehad had, had ik het niet meer. Ik vond het op dat moment echt niet leuk om weg te gaan. Ik wilde gewoonweg niet. Gelukkig reageerden ze goed en zeiden ze dat ik vast een goede tijd moest hebben gehad, anders was het niet zo moeilijk geweest. Zo zit het denk ik ook precies. Ze wilden zelfs dat zei er bij hun vertrek ook zo bij zouden zitten ;). Daarna afscheidsetentje bij een beergarden, waar ik nog steeds emotioneel was. Pas na de manicure en pedicure was ik een beetje tot rust gekomen.

Gister, zaterdag, heb ik gewoon nog even door de stad geslenterd. Nog wat kleine dingetjes gekocht , een ijsje bij de blue pumpkin en mijn laatste massage. Daarna nog even lekker samen met mijn roommate gegeten en als laatste met iedereen een drankje gedaan. En toen moest ik gaan. Ik vond het wel heel erg fijn dat ze bijna met z’n allen me uit kwamen zwaaien. Zelfs de vrijwilligerscoördinator stond er (terwijl ze dat niet hoeft te doen). Zo zijn we weer bij het begin van mijn blog aangekomen, Seoul. Net nog even wat proberen te slapen en over een half uurtje kan ik mijn vliegtuig in. Er staat nog geen enkele vertraging op de borden. 11 uur in het vliegtuig naar London en dan heb ik nog een vlucht naar Düsseldorf. Als het goed is staan daar Mama en Jeroen om me op te wachten. Ik ben heel erg benieuwd hoe dat zal zijn.

Binnenkort nog wel even een blogje over hoe het weer is om in Nederland te zijn.

Groetjes,

Hester

Nou eigenlijk helemaal niet. Ik probeer me er verre van te houden. Wat is het toch ontzettend raar dat ik volgende week alweer in Nederland ben! Ik kan me het gewoon niet voorstellen. Op verstandelijk en praktisch gebied ben ik al wel aan het afronden, maar denk maar niet dat dat op emotioneel niveau al doordringt en geaccepteerd wordt. Het is raar, want dit is toch wel 5 maanden mijn thuis geweest en dat moet je nu zomaar afsluiten. Nu ga ik weer terug naar mijn andere thuis, waarvan ik niet helemaal meer weet hoe die in elkaar zit en waarin ook een hoop veranderingen op komst zijn. Er moet dus ook weer een nieuw thuis gecreëerd worden, zoals ik dat hier ook gedaan heb.

Het is eng om dit alles los te laten, achter te laten. Het is eng om weer naar de moderne wereld te gaan, waar alles toch wel een beetje normaler loopt dan dat dat het hier doet. Waar het verkeer weer netjes rijd, waar iets wel even snel kan, waar je voor een paar uur schoon kan blijven, waar je normaal internet hebt enzovoort, enzovoort. Ik ben nu zo gewend aan dat het allemaal niet normaal loopt. Verkeer kriskrast overal doorheen, het duurt een uur om iets te kopiëren, als je de douche uit komt loop je alweer te zweten, waar je tig keer op het internet van het guesthouse kan zeuren enzovoort, enzovoort. Op zich ben ik nog niet helemaal vercambodjaand. Ik noem zoals hier alles gaat nog niet normaal. Dus dat zal me wel helpen om weer aan Nederland te wennen. Het zal de eerste dagen zo vreemd zijn om in Nederland te zijn. Om weer heel veel auto’s te zien rijden in plaats van moto’s, om weer “bewegende trappen” te zien, om in een lift te staan, om weer aan de hoge prijzen te wennen. Het wordt me wat zeg! Zomaar van een van de armste landen weer naar een van de rijkste landen te gaan.

Arm, dat is het hier zeker. De armoede die wij in Nederland kennen, dat is de middenklasse hier. De arme mensen hier zijn nog een stuk armer dan de middenklasse. Je ziet hier ook echt de allerarmsten van de allerarmsten. Je bent je hier meestal niet ten volle van bewust in hoe een arm land je eigenlijk leeft. Het wordt een beetje normaal; je raakt er een beetje aan gewend. Het volle besef drong even tot me door afgelopen zaterdag. Ik ben toen naar een cello-concert geweest van Dr. Beat. Hij is al vanaf voor de Rode Khmer een dokter in kinderziekenhuizen in Cambodja. Het draaide er eigenlijk meer op uit dat het een benefietavond was. Meer gepraat over de ziektes die er heersen, met wat voor ziektes de kinderen binnenkomen, hoe ze er wat aan proberen te doen. Het was een interessante avond en het liet mij weer even beseffen dat ze het hier helemaal niet zo goed hebben. Ronduit slecht eigenlijk. Op het eind toch maar een donatie gedaan aan het ziekenhuis, een kleine bijdrage om ze te helpen. Ook nog een dvd gekocht van de film die ze ons hadden laten zien. Die film gaf echt goed weer hoe het hier gaat. Naast dat hier af en toe het volle besef doordringt, zal het thuis wel helemaal doordringen. Dan zie je pas weer hoe de rijke wereld eruit ziet en is het contrast extra groot.

Nog maar 2 werkdagen te gaan, vandaag en vrijdag. Morgen heb ik een dagje vrij genomen om mijn oude project ook nog even te kunnen bezoeken. De vrijwilliger die mij gaat over nemen op het project is er ook al, dus ben haar nu aan het inwerken. Ik ben echt aan het afbouwen hier en oké wel een beetje aan het aftellen. Maar meer op de manier: ‘O nee, nog maar 4 dagen’. Shit waarom zeg ik dit nou, ik wil er eigenlijk helemaal niets van weten. Ik ga zo ook naar mijn project zoals ik elke dag heen ben gegaan en niet met het besef dit is de ene laatste dag. Misschien ook het beste. Zaterdag zal zo raar zijn. Ik denk dat het besef een beetje komt als ik in het vliegtuig zit en echt weg vlieg.

Ik ga komende dagen nog even druk aan de slag met alles afronden en misschien laat ik jullie zaterdag ofzo nog wel even wat horen. Of misschien ergens op een vliegtuig.

Ik heb echt nog niet het besef dat ik volgende week gewoon in Nederland ben :s

Groetjes,

Hester

Daar stond ik voor de laatste keer op mijn pick-up te wachten. Mijn laatste weekendje weg naar een ander stadje in Cambodja; Battambang. Dan sta je daar natuurlijk netjes op tijd te wachten voor je guesthouse. Ietsjes aan de late kant zelfs, maar ja dat is Cambodjaans hè. Na een kwartier wachten toch eens de maatschappij opbellen. “Wait, wait, he’s coming”. Oké, ik wachten. Na weer een kwartier nog geen busje gezien. Weer bellen: “Wait”. Dat was alles wat ze in het Engels kon zeggen. Tot mijn opluchting stopte er 5 minuten later toch een busje voor mij neus en… het bleek ook nog eens de juiste te zijn! Wij met dat busje naar de grote bus; 5 minuten van mijn guesthouse 😉 . De bus vertrekt wel mooi op tijd, dat scheelt. Dan rijdt hij naar het busstation, precies de tegenovergestelde richting van waar we heen moeten. Schijnt dat we op het busstation over moeten stappen op een andere bus. Die vertrekt pas een halfuur later. Na nog minstens een kwartier door de stad te hebben gereden (ook weer vlak langs het guesthouse), ben ik eindelijk een uur nadat we ‘vertrokken’ waren eindelijk de stad uit. Helaas zat deze bus niet vol met Cambodjanen. Dat geeft namelijk toch een bepaalde sfeer aan de bustocht. Gelukkig voor mij draaiden ze wel de Cambodjaanse liedjes met clips erbij; om toch een beetje dat gevoel te krijgen. Na een rit van maar 3 uur (dat gedonder in Siem Reap niet meegerekend) kwamen we in Battambang aan. Een tuktuk driver heeft me naar een guesthouse gebracht en na een half uur ging ik met hem naar de bamboetrein en de killing caves. In het guesthouse nog twee duitsers tegengekomen die ‘deze tour’ ook wel wilden doen. Ze namen wel een andere tuktuk na aandringen van mijn chauffeur. Die hielp zijn vriend natuurlijk aan werk. Jammer eigenlijk, tuktuk delen was voordeliger geweest. Ach ja, voor hetzelfde geld was ik die Duitsers niet tegengekomen en dan had ik hetzelfde betaald. De bamboetrein kon ik wel met hen delen en dat scheelde weer. Die bamboetrein was trouwens echt geniaal, ook echt heel leuk om op te zitten! Je moet je zo’n niet mechanisch ding voorstellen die je in de films altijd ziet, waar twee mensen aan het ‘pompen’ zijn. Dit is net zoiets, alleen dan zonder die pomp en met een motortje die de achterste wielen aandrijft. En wat nou als je een tegenliggende bamboetrein tegenkomt? Simpel. Dan stap je af, halen ze het plateau van de wielen, dan halen ze de wielen van de rails, rijd de ander door, worden de wielen weer op de rails gezet, het plateau weer op de wielen en dan ga je weer. O ja en als je denkt dat het allemaal niet zo snel gaat heb je het mis! Het gaat nog behoorlijk hard! Op het eind kwamen we bij een dorpje waar we nog even konden gaan kijken en waar ik met de mensen in het Khmer gepraat heb. Ahum, ik deed alsof ik met hen aan het praten was. Verstond er echt geen ene drol van! Een van de Duitsers had ballonnen mee, waar hij allemaal figuren van maakte. Daar kwamen alle kinderen van het dorp natuurlijk op af en de grootvader vroeg er een paar voor zijn kleinkinderen en de vader voor zijn kinderen en zo ging dat maar door. Zijn vriend heeft hem op een gegeven moment gemaand om te stoppen, zodat we weer terug gingen. Op de terugweg hadden we nog 2 keer een tegenligger, maar nu moesten zij van de weg af 😉 . Daarna met de tuktuk op weg naar de killing caves. Vanaf daar met een moto naar boven. Ikzelf vond het wat minder indrukwekkend dan de killing fields in Phnom Penh, maar vertellen ze eerst ook een heel verhaal. Toen reed hij door naar een tempel op dezelfde berg. Die heb ik alleen niet bekeken, want het uitzicht dat ik zag was al mooi genoeg. Daarbij moest je via een nauwe doorgang, waarvan er aan beide kanten wilde apen zaten. Ik houd niet zo van de apen hier, die zijn af en toe nogal aanvallig. Met kans op hondsdolheid blijf ik dan maar liever uit de buurt. Ik was terecht een beetje angstig voor die beesten, want de locals die ons omhoog hadden gebracht, waren ook al eens aangevallen. Na hier te zijn geweest met de tuktuk direct terug naar mijn guesthouse. Waar ik eerst een uur op bed heb gelegen voor ik weer een beetje energie had om op te staan. Ik was aan het begin van deze week al erg moe, maar ging maandag en dinsdag toch naar mijn project. Dinsdag was ik in de lunchpauze zelfs al bijna in slaap gevallen. Daarom had ik woensdag maar vrij genomen om een beetje bij te komen. Zodra je je rust neemt komt alle moeheid eruit, dus donderdag lag ik nog meer voor pampus. Ik wilde vrijdag eigenlijk weer naar project, dat werd me echter door iedereen afgeraden. Uiteindelijk was dat maar goed ook, want was nog steeds ontzettend moe. Ook liep ik er een beetje tegen aan dat ik niet echt meer genoot van het hier zijn. Het weekendje Battambang stond eigenlijk al vast en zou er met 4 anderen heen gaan. Die uiteindelijk allemaal vrijdagavond afhaakten. Ik ben zelf toch gegaan. Ten eerste omdat het iets was wat ik in Cambodja nog wilde doen en daarnaast om weer een beetje dat genieten terug te krijgen. Ook hoopte ik er weer een beetje energie van te krijgen.

Nadat ik me uit bed had gesleept en het avondeten op had, had ik weer een beetje energie. Helaas was het erg stil en rustig ‘s avonds om 7 uur al. Alles zat al dicht en ik had ook echt voor een restaurantje moeten zoeken. Ik wilde vroeg gaan slapen, maar helaas was mijn nacht erg woelig. Ik zat te veel aan van alles en nog wat te denken. Dan slaap je eindelijk goed en dan gaat de wekker om 6 uur ‘s ochtends. Ik had er namelijk voor gekozen om met de boot terug te gaan naar Siem Reap en die vertrok al om 7 uur.

Het was wel echt de moeite waard moet ik zeggen! Het was echt een prachtige tocht! We voeren langs allerlei kleine dorpjes. Eerst stonden de hutjes nog op het land, maar later ging het over in drijvende dorpen. Allemaal woonhutten en woonbootjes, waar we bij één ook aanmeerden om even wat te gaan eten. Ik at met de Cambodjanen mee, rijst met bamboeprut. Erg lekker, beetje pittig. Daarna ging ik nog even naar de wc. Een hokje waar een gat in de bodem was gezaagd waar je dan je behoefte kon doen. Terwijl ik net van de wc af kwam, hoorde ik de motor van de boot alweer ronken. Ik kwam bij de aanlegplek en daar bleek dat de boot alweer afgemeerd was! Ze duwden mij snel in één van de sloepjes (terwijl ik daarop ging, schepte ik een hoop water) en werd daarmee afgezet bij de ‘speedboot’. Ik was net op tijd, anders waren ze misschien al te ver weg geweest. De rest van de toch liep gesmeerd. Nog een paar mooie foto’s kunnen maken van de drijvende hutjes, omdat we in zo’n beetje elk dorp een Cambodjaan af moesten zetten. Al met al een hele mooie tocht!

Maandag als nog even een dagje thuis gebleven, ondanks ik me alweer stukken beter voelde. Ik dacht ik moet echt even heel goed uitrusten, anders lig ik een paar dagen later meteen weer plat. Dat is nou ook niet echt de bedoeling, hè. ‘s Avonds voor het eerst van mijn leven naar een sushibar geweest, waar al het eten op een lopende band voor je neus langs komt. Was echt geniaal. Vooral omdat een van de anderen er halverwege pas achterkwam dat je voor elk bordje dat je niet leeg eet, een dollar extra moet betalen. Zij had van alles geprobeerd en als ze het niet zo lekker vond had ze het laten weghalen. Dus ze was echt helemaal in de stress geschoten, want dat waren wel iets van 6 bordjes;) O wat hebben we daar met z’n allen om gelachen zeg!!! Gelukkig voor haar bleek dat ze de algemene prijs omhoog hadden gedaan en dan hoefden de gasten niet meer voor die bordjes te betalen. Vooral ook omdat het voor iedereen een nieuwe ervaringen was, zaten we daar echt een beetje als kinderen in speelgoedpaleis. De serveersters zullen wel gedacht hebben!

Dan vanaf vandaag nog maar 7 dagen project!! Zo raar! Ik zal nog maar extra gaan genieten van mijn laatste anderhalve week!

Groetjes,

Hester

Wat ben ik ongelofelijk stom bezig. Lees ik de verhalen van Marieke weer en daar ben ik dan weer ongelofelijk van onder de indruk. Dat is op zich nog niet zo stom, want wat die meid allemaal doet dat is echt ongelofelijk en super tof! Maar het is zo stupid dat ik denk “Wow, wat die meid allemaal doet”. Ik zit nota bene zelf in Cambodja! Wat ikzelf allemaal doe is ook ongelofelijk en super tof! Alsof wat ik hier doe niets is. Nou ja, echt waar, zo voelt het wel. Het voelt zo natuurlijk dat ik dit doe. Elke dag ga ik weer naar school; bereid in het weekend mijn lessen voor; ga nog even wat kopiëren; breng mijn was weg; doe nog even een boodschapje; ga gezellig eten met de andere vrijwilligers; heb uitjes in het weekend. Geef toe dit klinkt toch als een gewoon leven?! De dagelijkse dingetjes, de moet-dingetjes en ik heb ook echt niet altijd zin in mijn werk. Het verschil met het leven in Nederland is, dat het Nederland niet is. Een andere cultuur, een andere taal, andere mensen, maar… het blijft ‘het leven’. Ik wil niet zeggen dat het leven hier niet bijzonder is. Ik wil graag zeggen dat het leven in Nederland echt niet minder bijzonder is!

Marieke heeft een site gemaakt over ‘strong women’. Vijf verhalen over vrouwen uit 5 verschillende landen, die op het oog allemaal een ‘gewoon dagelijks leven’ hebben. Ondertussen leven ze eigenlijk helemaal geen ‘gewoon dagelijks leven’ en zijn het stuk voor stuk bijzondere mensen, die bijzondere dingen doen. Waarschijnlijk is het voor hen heel natuurlijk om te doen wat ze doen. Zoals wij ook allemaal doen wat we doen, alsof het niks is. En dat is het grootste punt: het is niet niks. Het is niet niks dat ik hier zomaar in Cambodja zit; het is niet niks om ernstig verstandelijke gehandicapten te verzorgen; het is niet niks om te berusten in een ziekte; het is niet niks om met een nieuwe baan te beginnen; het is niet niks om te slagen voor school; het is niet niks om hard te leren voor je studie; het is niet niks om een klusdag op school te organiseren; het is niet niks om 4 weken door Nederland te gaan varen en… het is zeker niet niks om de muizen in je huis gevangen te krijgen!

Het is heel menselijk om altijd naar de anderen te kijken, te bedenken hoe bijzonder hun leven is. Heel makkelijk is het om te zien dat het gras groener is bij de ander, omdat het lastig is om dat bij onszelf te zien. En ja zeker, ik doe er zelf ook even hard aan mee. Daarom wil ik mezelf met deze overpeinzing (nou ja, het is zo’n beetje een pleidooi geworden), maar ook zeker jullie, er op wijzen hoe bijzonder ons eigen leven is! Hoe groen ons eigen gras wel niet is! Wedden dat dat gras net zo mooi groen is als bij de buurman!

Voor de geïnteresseerden, hier de site die Marieke gemaakt heeft: http://sterkevrouwen.yolasite.com

Oké, we waren bij vorige week zondag gebleven. Op zich niet zo heel veel over te vertellen, aangezien het een gewoon werkdagje was. Dat betekent dat ik rond het middaguur naar de blue pumpkin (een modern restaurant met boven een lounge met airco en wifi) ga en daar dan zo’n 4 à 5 uur doorbreng om mijn lessen voor te bereiden en mailtjes te versturen. Ondertussen zit ik dan lekker muziek te luisteren. Het is daar gewoon heel relaxed werken. ‘s Avonds dan nog even met andere vrijwilligers eten en dan niet al te laat naar bed, want de volgende dag weer aardig vroeg op. Vooral als zo’n dagje veel oplevert dan geeft dat een enorme voldoening. Dat was deze zondag helaas niet helemaal zo, want ik heb in de loop van de week ook nog steeds de lessen moeten bedenken. Ik had er niet al te veel zin in, dus had het mezelf er een beetje makkelijk vanaf gebracht.

Ik weet niet wat mijn klas de laatste tijd heeft, maar ze zijn erg druk. Je kan steeds weer vragen of je hun aandacht mag. Misschien ligt het aan het weer. In Nederland zeggen ze toch ook als de kinderen druk zijn, dat dat komt omdat er storm op komst is. Dat klopt hier wel, want sinds dinsdagmiddag is het regenseizoen nu echt van start gegaan. Rond 4, 5 uur begint het te plenzen en te onweren tot ergens in de avond en de volgende ochtend schijnt de zon weer op z’n felst. Dat elke dag weer; je kan de klok er al bijna op gelijk zetten. Wat die plensbuien teweeg brengen zijn ondergelopen straten, zodat je tot aan je kuiten in het water staat op straat. En dat niet alleen: ook een ondergelopen gang waarvan het water dan langzaam onze kamer in loopt! Ter verduidelijking wij zitten nog wel op de tweede etage en de begane grond en de eerste etage blijven droog. Dat is nog eens knap, vinden jullie niet? En nee, het water komt niet van het plafond. We zijn er laatst eindelijk achtergekomen waar dat water dan vandaan kwam. Nou dat zit dus zo: de entree van het guesthouse bestaat uit een puntdakje, door een constructie fout is de afvoer niet goed geregeld, waardoor al het water op het balkon van een kamer terecht komt, via deze kamer loopt het onze gang op, loopt het helemaal naar het einde van de gang, daar heb je onze deur en daar loopt het dan weer onderdoor. Geweldig, maar niet heus!

Ja, die dinsdagmiddag was me wat zeg! Ik had na mijn project een afspraak met de coördinator Cambodja van mijn vrijwilligersorganisatie Pure! for kids. Ik zit hier inmiddels al 4 maanden en ik zie af en toe kleine problemen steeds weer terug komen bij verschillende groepen. Het leek mij handig om dit tussendoor ook een keer aan te geven, dan daar pas bij mijn evaluatie mee te komen. Dat gebeurt bij de meeste vrijwilligers wel, omdat ze hier gewoon kort zitten. Des te belangrijker vond ik het om het tussendoor eens aan te geven. Dan kunnen ze die punten verbeteren en dan kan ik misschien ook nog zien dat het verbeterd wordt. Ze was er erg blij mee, dat ik het gesprek had aangevraagd en ikzelf eigenlijk ook wel. Er zijn mij ook veel dingen duidelijk geworden en ik heb een betere kijk gekregen van hoe de organisatie in elkaar zit. Dat is wel fijn om te weten. Maar tijdens dit gesprek begon dus het regenseizoen en niet zo maar! Het kwam letterlijk met bakken uit de hemel! Toen we het gesprek hadden afgerond, regende het nog steeds zo hard. Je zou binnen een minuut al door en door nat zijn! Dat had ik niet zo heel erg gevonden, als ik niet mijn laptop bij me had gehad. Dus zij heeft een tuktuk geregeld die voor mijn neus stopte en mij ook voor de deur heeft afgezet. Deze man heb ik dan ook ruimschoots betaald, dat vond ik het wel waard. In het guesthouse stond ik even met mijn medevrijwilligers te praten, totdat er een ander naar beneden kwam. Hij vertelde mij dat onze verdieping blank stond. Helaas wist ik al wat dit moest betekenen, dus midden in mijn gesprek spurtte ik naar boven. En ja hoor, de hele gang stond blank en het liep onze kamer ook al in! Ik heb snel een paar handdoeken op de grond gegooid om het water een beetje te kunnen stoppen. Mijn kamergenote was aan het bellen en had niet door waarom ik zo gehaast deed, totdat ze opgehangen had. Alle meisjes van het guesthouse waren al druk bezig met het dweilen van de vloer. Om onze kamer te redden, hebben wij met z’n tweeën hen ook nog meegeholpen. Want ja, er was toch een echte watersnoodramp aan de hand bij ons!!! Toen al het water opgedweild was, kregen we als bedankje weer schone handdoeken. Die hadden we ook wel nodig ook 😉 . Voor de zekerheid hebben we de hele avond handdoeken voor onze deur laten liggen. We hadden ook geen zin om er nog uit te gaan, dus hebben we maar in het guesthouse gegeten. Daarna een film gekeken met de dvd-speler die door een vrijwilligster was achtergelaten.

Op woensdag was er een professionele fotograaf uit Tasmanië op het project. De workshop collages maken werd dan ook vervangen door de foto’s bekijken van de meneer. Ik moet zeggen dat het echt hele mooie foto’s waren. Voor de kinderen (en voor mij eigenlijk ook) heel speciaal om foto’s te zien van eilanden tussen Australië en Antarctica. We hebben zelfs nog foto’s van Antarctica zelf gezien. De kinderen vonden het er zo mooi, dat ze daar wilden wonen. Het drong niet echt door dat het daar stervenskoud is. Toch mooi dat ze zo wat meer van de wereld kunnen zien en dan helemaal met zulke mooie foto’s!

Donderdag gingen we na onze projecten naar een aerobics les. Een Cambodjaanse les wel te verstaan! Terwijl we daar onder een afdak stonden te bewegen, begon het om ons heen keihard te regenen en te onweren. Maar op de muziek probeerden wij zo goed mogelijk alle oefeningen te volgen. Dat is wel lastig aangezien je niet kan verstaan wat de volgende move wordt., dus dan sta je weer een paar tellen stil om te kijken wat ze nu weer doen. Alles ging in een behoorlijk hoog tempo, daardoor stonden we met z’n allen echt te lachen om de verkeerde bewegingen die we maakten. Toen kwamen opeens de Cambodjaanse dansen, dat ging helemaal de mist in. Zodra we eindelijk een beetje de stapjes door hadden, was het nummer afgelopen!!! Het lastige aan die dansen was ook dat je steeds een kwartslag draait. Dus als je eerst goed uitzicht hebt op de dansleraar, zie je hem na 2 keer niet meer. Achterom kijken en dan ook nog de goede danspassen produceren, is behoorlijk lastig! Maar we hebben zoveel lol gehad en we gaan komende week weer 😉 . Alle straten op de terugweg waren ondertussen helemaal overstroomd. Daar liepen we dan door de straten te waden, zoveel mogelijk te proberen op de stoep te blijven. Maar je kon niet eens zien waar een stoep eindigde en weer begon, echt heel lastig. Het water stond ons op een gegeven moment tot net onder onze knieën! Toch maar even gedoucht en schone kleren aangedaan voordat we weer die regen ingingen; een beetje onzinnig maar toch!

Vrijdag hebben we het collageproject afgerond. Er hangen nu van elke klas 2 grote vellen papier met daarop de verschillende collage dingen die ze gemaakt hebben. Ik heb ze nog met het resultaat op de foto gezet en daarna zijn de papieren opvallend in de gang opgehangen. Dat doen ze wel vaker, zodat de kinderen steeds herinnert worden wat ze allemaal gemaakt en bereikt hebben. ‘s Avonds hadden we een Hollandse pannenkoeken avond met mango ranja in het kantoor. Dat was echt heel gezellig en we hebben hele lekkere pannenkoeken op. Daarna met z’n allen nog even een drankje wezen doen bij de Angkor Famous, beroemd om z’n ‘Free popcorn’ ;). Gewoon een goede gezellige avond gehad.

En ja, nu gaat het aftellen echt beginnen en zal alles de komende weken ook heel snel gaan. Ik heb nog maar 4 weken! Best eng hoor dat het op z’n eind loopt. Aan de andere kant heb ik ook heel veel zin om Jeroen weer te zien.

En Joep, je hebt gelijk dat kamergenoot en coördinator Cambodja en dergelijke allemaal een beetje afstandelijk klinken. Die afstandelijkheid is er in het echt niet hoor en ik heb best een goede band met de mensen hier. Je zit toch allemaal in hetzelfde schuitje en als iemand er door heen zit of problemen heeft dan wordt je hier echt wel goed opgevangen door de andere vrijwilligers. Daarnaast krijg je ook een band omdat je heel veel uitjes met elkaar doet. Ik heb vanaf het begin af aan niet echt de namen van de mensen hier genoemd en dat trek ik nog steeds door. De reden daarvan is grotendeels, omdat het dan niet meteen duidelijk is over wie ik het heb. Ook heb ik hier al zoveel mensen gezien, dat dat dan ook lastig wordt voor jullie om uit elkaar te halen. In de skype gesprekken met mama en Jeroen gebruik ik wel gewoon de namen van iedereen, maar met hun praat ik ook meer over de mensen hier.

Sorry voor mijn lange blogs de laatste tijd. Ik hoop dat jullie het nog steeds leuk vinden om steeds weer wat van mijn verhalen te lezen!

Groetjes,

Hester

Nu zijn we weer een weekje verder. Niet alleen ik, maar jullie natuurlijk ook. Ik merk wel dat ik hier bewuster met de weken bezig ben. Dat komt door een groot gedeelte ook doordat tot nut toe bijna elk weekend er wel een vrijwilliger kwam of wegging. Dus dan is het zo: O, daar gaat alweer een vrijwilliger, er is alweer een week voorbij. Nu ben ik hélemaal bewust met de weken bezig, want afgelopen week bedacht ik me dat ik nog maar 5 week te gaan heb. Het werd dus de hoogste tijd om eens een lijstje te maken van wat ik hier nog allemaal wil doen. Hij werd gelukkig niet zo lang. Één ding kan ik zelfs alweer afstrepen, dat heb ik namelijk gister al gedaan. Ik heb nog maar één uitje wat bijna het hele weekend in beslag neemt en voor de rest zijn het allemaal kleine dingetjes. Dus als het goed is zijn ze aan het eind van mijn verblijf allemaal afgestreept.

Ook heb ik alvast maar een lijstje gemaakt met wat voor souvenirs ik allemaal nog wil kopen. Deze lijst valt ook mee. Ik denk dat het allemaal wel in mijn tas gaat passen. Zeker omdat ik hier ook gewoon heel veel kleren achter ga laten. De meeste kleren die ik had meegenomen zijn behoorlijk oud al (ik scheurde afgelopen week zelfs door één heen, oeps) en de kleren van hier zijn ook niet zo heel veel soeps. Dus dat kan allemaal net zo goed hier blijven des te meer ruimte voor souvenirs 😉 .

Niet dat ik met mijn vertrek bezig ben hoor, maar het is wel handig om dit nu al een beetje op een rij te hebben. Dan weet ik in ieder geval zeker dat ik alles gedaan heb wat ik wilde doen en dat ik alle souvenirs gekocht heb die ik wilde kopen. Voor de rest zit ik hier nog helemaal in mijn ritme. Ga ik elke dag naar Anjali toe; geef ik mijn lessen; bereid ik mijn lessen voor; ga met anderen vrijwilligers eten etc. Laat ik maar eens beginnen met mijn weekje.

Op maandagochtend werd mij verteld dat deze week en volgende week mijn workshops over zouden worden genomen door iemand anders. Zij zou de kinderen een introductie geven van collages maken. Dat zou de volgende dag van start gaan. Ik vond het aan de ene kant wel jammer eigenlijk, want de kinderen hadden net hun draai gevonden met blokfluit spelen. Gelukkig kon ik vandaag nog een lesje doen. In het weekend had ik mijn blokfluitboekje nog een aantal keer gekopiëerd, zodat ze allemaal een boekje voor hun neus hadden. Dan hoefden ze alle noten niet meer te onthouden, maar konden ze die gewoon uit het boekje lezen. Als een speer hadden ze dan ook een nieuw liedje ingestudeerd. Echt heel erg leuk!!! Op het eind van de workshop heb ik nog een Khmer liedje gespeeld en zij zongen mee.

Dinsdag was dan de grote dag: ze zouden beginnen met de collages. Ik heb mijn workshop altijd het eerste uur, maar toen was diegene er nog niet. Na even overleggen zou ik eerst wat gaan voorlezen en dan zou zij zich voorstellen. Na een paar minuten werd dat plan weer veranderd. Ik moest eerst mijn general studies geven en dan zouden we de workshop doen. Ik alle kinderen naar het lokaal sturen en gezegd tegen ze dat ze daarna de workshop zouden hebben. Nee hoor, vergeet het maar het is en blijft hier Cambodja: we gingen eerst de Engelse les doen en dan de workshop. Zo geschiedde het. Na de Engelse les stapte ik op Jenna af (die van de collage) en vroeg haar wat het plan was. Zij wist niet dat ze nu al moest beginnen, dus er werd maar weer een beetje geïmproviseerd. Uiteindelijk liep alles.

Woensdag was een feestdag (een vrije dag dus weer). Mijn laatste feestdag in Cambodja hoor! Maar het was niet zomaar een feestdag, nee… het was National Children’s Day! Dus er was wat georganiseerd voor de kinderen van verschillende scholen. Helaas mocht de helft van de kinderen maar mee. De kinderen werden geselecteerd op behaalde scores en aanwezigheid in de klas. Op zich wel begrijpelijk, maar er zijn vaak meer kinderen die het goed doen dan het aantal wat mee mag. Beetje jammer. Ik was niet verplicht om mee te gaan, maar ben toch even een uurtje wezen kijken. Dat is me toch wat joh! Toen ik aankwam liepen net alle hoge heren weg en ze bleven natuurlijk voor de ingang nog even staan voor een diplomatiek praatje. Die gefilmd werd voor de televisie. Ik ben toen maar tussen een paar stuiken doorgelopen om er in te kunnen. Ik kwam binnen in een immens grote zaal. Volgestouwd met allemaal ronde tafels, waaromheen dan weer 10 à 12 stoelen stonden. Allemaal kinderen en wat begeleiding zaten aan tafel. De lunch werd net geserveerd; grote schalen met bergen rijst, groenten, gebakken garnalen en kippenbotjes kwamen eraan. Langzaam werd elke tafel gevuld met van alles wat. Helaas zat mijn school aan de verkeerde kant, dus het duurde even voordat het eten ook hier door kwam. De serveerders zagen er als scoutingmensen uit, zelfde blouse, das en pet. Kon je tenminste wel herkennen :p . Tijdens dat alles werden ook nog optredens verzorgt door de kinderen van de verschillende scholen bijgestaan door commentaar in het Khmer. Daar was dus niks van te verstaan. Na het eten konden de kinderen zelfs een bolletje ijs na krijgen! Onze kinderen hebben hier echt een koningsmaal gehad. Normaaal bestaat hun eten uit rijst met wat groenten op school, waarschijnlijk is het thuis nog schaarser. Ik zou aanvankelijk wachten tot het optreden van een jongen van onze school, maar op een gegeven moment werd ik gek van het Khmer gebabbel. Uiteindelijk bleek dat hij helemaal niet meer aan de beurt was gekomen, omdat hij niet hard genoeg geschreeuwd had dat hij nog moest. Beetje raar. Aangezien dit maar een uurtje van mijn hele vrije dag was, zal ik zeggen dat ik de rest van de dag alleen gerelaxed hebt. ‘s Avonds hadden we afscheidsdiner van 3 mensen.

Dan zijn we nu bij donderdag aangekomen. Ik waarschuw jullie alvast dit wordt weer een lange blog 😉 . Lees gerust verder als jullie nog steeds geïntereseerd zijn, maar stop als jullie het niet meer boeit. Al komen er nog wel wat leuke verhalen. Beslis voor jezelf.

Donderdag dus. Inmiddels hadden ze mijn hele dagschema overhoop gekieperd in verband met de collage workshop die gegeven werd. Juist die workshop viel vandaag in duigen. Oké, oké zo erg was het ook weer niet. Het was gewoon één grote chaotische bende! Het was de bedoeling dat ze afval van de grond gingen verzamelen als materiaal. Volgens mij begrepen ze de achterliggende gedachte niet helemaal. Dus het kwam er op neer dat de helft van de leerlingen niks deed. Ook al spoorde ik ze één voor één aan om wel mee te doen, dan liepen ze welgeteld één stap en deden vervolgens weer niks. Één leerling heb ik wel drie keer bij het volleybalveld weg moeten halen, omdat het niet de bedoeling was om te gaan volleyballen. Terwijl ik de klas nog een beetje aan de gang probeerde te krijgen, ging Jenna gewoon door met haar ding. Frusterend. Ik was het ook zo zat, dat ik ze in de Engelse les daarna een goede preek heb gegeven! De leraar van Engels sprong daar vervolgens in bij. Die kinderen hebben een halve les naar een preek moeten luisteren. Ik moet zeggen: de volgende dag ging de workshop veel beter!

We skippen een dag en gaan door naar zaterdag! Het uitje dat ik van mij lijstje af kan strepen oftewel de leukste en mooiste tempel die ik gezien heb! 11 uur ‘s ochtends hadden we met de tuktuk driver afgesproken, op z’n Cambodjaans werd dat natuurlijk half 12. Twee uur moesten we voor deze tempel, Beng Mealea genaamd, in de tuktuk zitten. Ik vind het heerlijk om een tijd in de tuktuk te zitten en de omgeving in me op te nemen, al is 2 uur wel de max hoor. Elke keer zie je weer iets nieuws. Elke keer kan je een korte blik in de mensen hun leven werpen. Met al die blikken samen, krijg je in die twee uur een mooi beeld van het Cambodjaanse leven. Heerlijk om daar een beetje in op te gaan door er alleen langs te rijden! Na de entree voor de tempel betaald te hebben, konden we de tuktuk uit en de tempel gaan bezichtigen. Ik dacht nog even: ‘O nee, straks is het net zo’n tempel die ik al gezien heb en helemaal niet het bezoeken waard.’. Maar de twijfel werd snel weg genomen, toen we het trappetje over de eerste gallerij heen waren. Bijna alles lag in puin, maar toch stond er ook nog aardig veel wel overeind. Even ter info: deze tempel is nooit gerestaureerd of iets dergelijks, dus je krijgt hem gewoon te zien zoals hij is: vervallen. Het enige wat ze gedaan hebben, is dat ze er houten paden erdoorheen gelegd, zodat je hem makkelijk kan bezichtigen. Er waren een hoop locals die ons wel wat over de tempel wilden vertellen. Het daagde hun echter al snel dat wij het liever allemaal zelf uitzochten. Even hebben we netjes het pad gevolgd, maar als snel waren we op de rotsblokken aan het klimmen om van hogeraf over de tempel te kijken. De eerste keer dat we dat deden moesten we dezelfde weg weer terug. De rest van de keren probeerden we zo sver mogelijk te komen en steeds zagen we wel weer een weggetje waar we verder konden klimmen. Op een gegeven moment waren we de tempel helemaal rond geweest. In het begin hadden de locals ons echter wel een plekje gewezen waar we in konden. Waar de meeste toeristen daar even gekeken zouden hebben en dan weer terug zouden zijn gegaan, gingen wij helemaal naar de daken van de gallerijen klimmen. Mijn kamergenote had op een gegeven moment de smaak te pakken en was niet meer te stoppen! Ik had mijn portie klimmen er wel op zitten en ging via de makkelijke wegen even bij ze kijken. Toen ze vervolgens even enthiousiast nog verder gingen, dacht ik neem dat ene houten pad wel. Het was verder omlopen dan gedacht, maar ik was toch eerder op de plek dan zij. Mijn kamergenote zat inmiddels op een zuil die een behoorlijk eind hoger stond dan de rest. Geen idee hoe ze het geflikt heeft om daar op te komen. Terwijl ik lekker op een blok was gaan zitten, gingen de andere twee nog de weg naar het hoogste punt beklimmen. Ik ben daarna met één van hen de makkelijke weg weer terug gelopen, terwijl mijn kamergenote op het hoogste punt was gaan liggen alsof ze een offer voor de goden was. Al met al een heel geslaagd tempel bezoek. We hebben ook te gekke foto’s kunnen maken! In de tuktuk op de terugweg vielen we ook bijna in slaap. Ik was echt gaar toen we terug waren, maar het was zeker alle moeite waard!

Groetjes,

Hester

Ook nu weer heb ik langer dan normaal niets van me laten horen, maar dit keer was er ook niet echt iets te vertellen. Dus ik heb gewacht tot ik wel wat kon vertellen en dat is nu 😉 .

Ik start maar bij 2 week geleden. Ik had dat weekend tot en met dinsdag vrij in verband met een of andere feestdag. In die dagen heb ik dingen voor school voorbereid. Ik was erg moe van de laatste weken en zat ook niet lekker in mijn vel. Ik had het eigenlijk wel een beetje gehad. Na heel veel met mensen gepraat te hebben en te horen gekregen dat een dip na 3 maanden wel vaker voorkomt, voelde ik me weer iets lekkerder in mijn vel zitten. Ik had daardoor ook niet echt zin om heel veel te ondernemen. Dus na 2 dagen project (ik had de woensdag vrijgenomen) had ik alweer weekend. Waarin ik wederom niet veel gedaan heb. Gewoon wat lekker gelezen, massages genomen en lessen voorbereid.

Afgelopen week had ik er weer zin in en ik had al mijn lessen in het weekend al voorbereid. Zo hoefde ik alleen nog wat dingetjes uit te printen voor de lessen. De blokfluitlessen liepen de laatste tijd niet helemaal lekker. De kids zitten constant door elkaar te spelen, terwijl ik wil dat ze één voor één spelen. Van sommigen straalt het ervan af dat ze er geen zin hebben en dan doen ze maar wat als het hun beurt is. Eén kind doet helemaal niet mee. Het klinkt nergens naar en hij doet ook totaal niet zijn best. Hij zit ook altijd mijlenver weg van de rest en doet als het maar even kan iets totaal anders. Dat veranderde allemaal nadat ik ze uitleg had gegeven over het notenschrift (en een hartig woordje met ze had gevoerd over de klasregels). Ik vertelde wat een notenbalk was, de g-sleutel en de noten zelf. De les daarna zette ik ze aan de gang om de noten en de g-sleutel te tekenen en onder een liedje de notennamen te schrijven. Dat vonden ze allemaal erg leuk en ze begonnen spontaan het nieuwe liedje van het papier af te spelen! Nadat ik die ene jongen wat één op één aandacht had gegeven tijdens het noten tekenen en hem het liedje liet spelen, straalde er voor het eerst ook enthiousiame van zijn gezicht af! Dat was allemaal afgelopen vrijdag. Ik ben benieuwd hoe ze het komende week zullen doen. Ik heb gister mijn blokfluitboekje nog 10 keer laten kopiëren, zodat ze morgen allemaal een boekje voor hun neus hebben! Ik hoop dat het de lessen wat makkelijker gaat maken, dan hoeven ze ook niet alles meer te onthouden.

De general studies lopen prima. Ze pikken het onderwerp goed op: Jobs. Ze kennen de makkelijke (tuktuk driver) en de moeilijke (policitician, judge) en weten ook wat ze doen en waar ze werken en wat ze gebruiken. In één van de workshops heb ik toen ook ‘Wie ben ik?’ met ze gespeeld. Allemaal een post-it op hun voorhoofd waar een beroep op stond. En dan vragen stellen: Werk ik op een boerderij? Werk ik in het ziekenhuis? Ben ik een doktor? Ze vonden het erg leuk; we waren er ook een heel uur mee bezig 😉 . Voor de rest heb ik nog een workshop gevuld met voorlezen. Dat is echt leuk, want dan zitten ze met z’n allen dicht op mij heen om de plaatjes te kunnen zien. Ik had een beetje moeilijk boek uitgekozen, dus elke pagina die ik voorgelezen had werd daarna vertaald in het Khmer. Maar ze zaten allemaal aandachtig te luisteren.

Op donderdagavond zijn we met een paar vrijwilligers naar een weeshuis gegaan. Daar hielden de kinderen een optreden met Cambodjaanse dansen en hiphop. Dat was echt heel leuk om te zien! Daarbij kregen we ook nog een Cambodjaanse maaltijd, rijst met mangosalade. Het kostte allemaal niks, maar er werd natuurlijk wel een donatie verwacht. Nadat ze alle dansen hadden opgevoerd, werden we uitgenodigd om met de kinderen te dansen. Eén en al feest was dat! Toen we weggingen kregen we ook allemaal een dikke knuffel van de kinderen. Dat vond ik dan weer iets te. Ik heb het idee dat die kinderen zich dan teveel hechten aan de toeristen die langs komen en dat vind ik een slechte ontwikkeling. De toeristen zijn er namelijk maar 2 uurtjes! Voor de rest een geslaagde avond! Aangezien het eten niet goed genoeg gevuld had, haalden we daarna nog een banana chocolate pancake! Die zijn echt verrukkelijk! Af en toe als het eten niet goed genoeg gevuld heeft, lopen we naar een karretje op straat die de pannekoekjes ter plekke maakt.

Inmiddels zijn we dit weekend ook alweer door. Ik heb alleen niet zoveel gedaan. O ja, ik ben nog wel uit geweest vrijdagavond. Daar kwam ik Sovann (lerares van Anjali, 19 jaar oud) tegen en die ging alle dansmoves die ik aan het maken was na doen. In het begin vond ik dat vet irritant, want als ik dan een pluk haar achter mijn oor deed, deed zij dat ook. Later was het wel heel leuk en toen liet ze mij ook haar Cambodian style zien 😉 . Dat was echt fun!

Rond deze tijd vetrekken of zijn al vertrokken 9 vrijwilligers. Dat is niet zo heel leuk, want we hadden net een hele gezellige groep. Gelukkig zijn zaterdag ook twee leuke nieuwe vrijwilligers gekomen en dat geeft wel weer vertrouwen dat het komende maand ook weer leuk wordt! Dan komt er dinsdag nog een nieuwe en dan zijn we komende maand nog maar met 6 vrijwilligers. Dat is echt best wel weinig. Toen ik hier kwam, hadden we namelijk een groep van 17 man (sorry, van 17 vrouw). Ik ben best wel benieuwd hoe zo’n klein groepje zal zijn.

Zo… nu zijn jullie weer een beetje bijgepraat. Ik ga komende week volgens mij wel weer wat leuke dingen doen, dus over een week vast weer leuke verhalen!

Ps. Ik zou het ook wel leuk vinden om te horen hoe het met jullie gaat. Ik wordt zo nu en dan natuurlijk wel een beetje geüpdatet door mama en Jeroen, maar als het jullie leuk zou ik van jullie ook wel een mailtje willen ontvangen. Volgens mij hebben de meesten van jullie mijn emailadres wel.

Groetjes,

Hester

Zoals ik in mijn vorige verhaal al ter sprake bracht, heb ik dit weekend een lang weekend. In totaal ben ik bijna een hele week vrij! Vanaf afgelopen vrijdag tot en met komende dinsdag, 5 dagen in totaal dus. Dan moet je daar natuurlijk ook even gebruik van maken door een tripje naar Phnom Penh te maken. Gek zeg, dat is ook precies wat ik gedaan heb. Het was maar een kort tripje hoor. Donderdagavond hebben we de nachtbus genomen, zodat we er vrijdagochtend vroeg waren. Eerst een guesthouse gezocht, waar we onze spullen konden dumpen. Daarna zijn we bustickets gaan kopen. We waren met ze vieren en twee zouden ‘s avonds alweer door naar de kust, dus die moesten meteen een ticket halen. Ze zouden een bus in de namiddag nemen, maar bij de eerste maatschappij zat die al vol. Bij de tweede maatschappij blijkbaar ook, maar toen kwamen ze opeens aanzetten met tickets voor deze ochtend nog! Het kwam er op neer dat ze nog driekwartier hadden om hun spullen weer op te halen en dan de bus te halen. Wij stonden helemaal versteld, want het was de bedoeling dat we met z’n vieren Phnom Penh zouden bekijken. Nou haakten zij opeens af! Wij hadden toen de instelling van zoek het ook maar uit of je het allemaal redt, wij gaan ontbijten. Ik vind het vooral stom dat ze perse die vrijdag door moesten naar de kust en niet een nachtje konden wachten. Uiteindelijk hebben ik en Lester (Hester en Lester, I know it sounds funny!) het prima naar ons zin gehad, maar het liep niet helemaal zoals we ons voorgesteld hadden.

In Phnom Penh hebben we het Toul Sleng museum bekeken. Dit was een gevangenis in de tijd van de Rode Khmer, waar de gevangen hutje mutje naast elkaar vastgeketend lagen. Of in bakstenen of houten cellen vastgeketend lagen van 2 meter lang en minder dan 1 meter breed. Daarnaast werden ze hier ook ‘ondervraagd’, wat inhield dat ze op de verschrikkelijkste manieren gemarteld werden. De gevangenis, wat eerst een gewone school was, bestond uit verschillende gebouwen. In deze gebouwen worden nu alle foto’s van de gevangen tentoongesteld die uiteindelijk vermoord zijn. Dat zijn er heel veel! Daarnaast hangen er ook schilderingen van hoe de martelingen in z’n gang gingen, vreselijk om dat te zien! Op de hele plaats en in de gebouwen hing een lugubere sfeer. We vonden het eerst heel vreemd dat het niemand opgevallen is wat daar toentertijd gebeurde, totdat we later bedachten dat Phnom Penh eerst natuurlijk helemaal leeggehaald was door de Rode Khmer. Iedereen moest weer op het platteland werken, dus de steden waren leeggehaald. Na dit museum zijn we door gegaan naar de Killing Fields. Dit is één van de plekken waar heel veel mensen zijn vermoord. In totaal zijn op die plek 113 massagraven gevonden. In één graf (een graf van 20 vierkante meter) waren 460 lichamen gevonden! In een ander graf hadden ze allemaal lijken zonder hoofd gevonden en weer een ander graf lag vol met naakte vrouwen en kinderen. Ze zijn er zelfs achter gekomen dat ze veel van de kinderen gewoon (nee Hester, niet gewoon) tegen de boom knalden om ze zo dood te krijgen en geen kogels te verspillen. Verschrikkelijk! Hier bij de Killing Fields is een paar jaar geleden een monument opgericht ter nagedachtenis aan al deze levens die zo’n eind moesten krijgen. Het monument is een stupa waar alle botten en de resten van de kleren zijn ondergebracht. Zodat alle doden een huis hebben om tot rust te komen.

Ik moet zeggen dat nu pas een een beetje tot me door begint te dringen wat er op die plekken allemaal gebeurt is. Ik besefte het niet echt toen ik daar rond liep. Ik las wel de verhalen, heb de films gezien die ze afspeelden, zag de botten, zag de schedels, ik zag de graven, de martelwerktuigen, maar het drong niet tot me door. Nu ik het al twee keer verteld heb en nu ik het hier zo opschrijf druppelt het langzaam mijn bewustzijn binnen. Op zich ook wel logisch; het is zo gruwelijk dat het nauwelijks is te beseffen. Ik weet één ding wel zeker: ik zag zeker nog wat meer lezen over deze praktijken. Laten we niet vergeten dat die allemaal 35 jaar geleden zich afspeelde!

Na deze indrukwekkende plekken hebben we aan de Tonle Sap rivier onze lunch genuttigd. Daarna zijn we voor iets luchtigers het koninklijke paleis gaan bezichtigen. Wel leuk om het verschil te zien met Westerse paleizen, maar we vonden het toch niet zo heel bijzonder en we waren er zo doorheen. Bij het paleis was ook de zilveren pagoda. Een pagoda waar de vloer bedekt is met tegels van zilver. Het jammere was dat bijna de hele vloer bedekt was met tapijten, zodat je er niks van zag.

Daarna zijn we op onze kamer even gaan chillen. Nou ja, ik heb zelfs nog lopen tukken! Daarna weer gaan eten. Ook weer aan de riverside. We zijn vroeg gaan slapen en zaterdagochtend hadden we de bus om half 8 al.

Die bus die vertrok pas om 8 uur en er waren teveel mensen in de bus geplaatst dan er stoelen waren. Dat is hier niet zo erg hoor, dan worden de mensen gewoon op plastic stoeltjes in het gangpad gezet. Totaal geen raar verschijnsel! Die busreizen zijn me trouwens wat! Je zit meestal maar met een paar buitenlanders in zo’n bus en de rest zijn allemaal Cambodjanen. Een mooi moment dus om de Cambodjanen te observeren. Ten eerste zijn de stops al helemaal geweldig. Vaak wordt er gestopt bij een Cambodjaans wegrestaurant, waar de Cambodjanen in een kwartiertje een hele maaltijd wegkrijgen. Bij de wegrestaurants staan dan vaak ook nog kraampjes, waar allemaal Cambodjaanse snacks worden verkocht. Dus als je na zo’n stop weer in de bus zit, hoor je om je heen allemaal gesmak (ze hebben geen Nederlandse tafelmanieren helaas). Bij de volgende stop herhaalt zich dat allemaal nog eens. Tussen de stops door wordt er Cambodjaanse komedie vertoont. Het lijkt een beetje op Peppie en Kokkie. Als dat afgelopen is, wordt er een of andere vechtfilm vertoont. Als die ook afgelopen is, gaan ze over op Cambodjaanse muziek vaak met de videoclips erbij. Kinderen tot een bepaalde leeftijd mogen gratis mee, maar die krijgen dan geen stoel dus die zitten bij mama op schoot of tussen papa en mama in. Gister had ik een vrouw naast me zitten die een kind van ongeveer 1 jaar had. Zodra het kind begon te huilen (omdat het zich gestoten had), kreeg het kind een klap met de vlakke hand. Als die dan nog niet stil was, hing er alweer een dreigende hand boven het kind. Als het huilde werd het ook meteen tegen de tepel aangeduwd om hem stil te krijgen. Ik vond het best frustrerend, want je kan er niks van zeggen. Het zit in hun cultuur. Gelukkig sliep het jongetje daarna al heel snel in, dus ik kreeg niet meer van dat soort taferelen te zien. Hoeveel je al van de cultuur op kunt snuifen in zo’n bus, is echt onvoorstelbaar. Maar ook wel genieten en elke keer is weer anders.

Sorry dat ik vijf verhalen op één dag heb geplaatst. Een beetje veel leeskost tegelijkertijd ben ik bang. Laten we het van de zonnige kant bekijken: jullie zijn nu wel weer helemaal bij en lezen niets van wat al een maand geleden is gebeurt! 😉 .

Groetjes,

Hester

Zoals jullie wellicht al gelezen hebben, ben ik gewisseld van project terwijl mama en Marianne hier waren. Ik zal eerst maar eens vertellen waarom ik gewisseld ben en dan zal ik jullie op de hoogte brengen van wat mijn nieuwe project precies inhoudt.

Ik ben precies op de helft van mijn verblijf hier gewisseld van project. Waarom? Omdat ik ook wel benieuwd was hoe andere projecten er hier uitzien en hoe die in elkaar zitten. Ik heb het besluit ook pas genomen toen ik al een maand hier was. Ook ben ik eerst op het andere project gaan kijken voordat ik mijn besluit nam. Uiteindelijk heb ik aan de hand daarvan en omdat SHCC alleen maar Engelse les was, er voor gekozen om te wisselen.

Het project waar ik nu op werk heet Anjali. Het is een school waar de kinderen na (of voor) de public school heen gaan. Als de kinderen dus ‘s ochtends public school hebben, komen ze ‘s middags bij ons en andersom. Dat werkt op zich hetzelfde als SHCC. Maar daar stopt het ook een beetje qua overeenkomsten. Waar de kinderen van SHCC uit de community kwamen en op zich nog een aardig bestaan hadden, zijn de kinderen van Anjali van de straat geplukt. Deze kinderen zijn dus de allerarmsten van de armsten. Als ze te ‘rijk’ zijn kunnen ze ook niet op Anjali terecht. Doordat de kinderen zo arm zijn en van de straat komen, zijn velen ook getraumatiseerd. Dat merkte ik al best snel in de lessen. Ze hebben het goed op Anjali, dus daar zijn ze de gros van de tijd vrolijk en kunnen ze lekker kind zijn. Maar er is wel aan ze te merken, doordat ze op bepaalde manier reageren, dat ze het niet makkelijk hebben. Op Anjali werkt ook een social worker (een Cambodjaan). Hij gaat bij de families van de kinderen langs en probeert wat verandering te krijgen in de gezin situaties. Hij is ook vooral degene die met kinderen die nog op straat leven praat en hun achtergrond onderzoekt om te kijken of zij eventueel ook naar Anjali zouden kunnen komen. Op het moment is er zoveel werk voor hem en dat ze aan het kijken zijn naar een tweede social worker.

Op Anjali krijgen de kinderen 3 lessen aangeboden: Engelse les, General Studies en de workshops. De Engelse les wordt door een Khmer teacher verzorgt (waarbij een vrijwilliger ondersteunt) en de General Studies en de workshops worden door de vrijwilligers verzorgt (waarbij iemand van de Khmer staf helpt te vertalen). Bij de Engelse les krijgen ze Engels in de trant van lezen, schrijven, luisteren, grammatica. De General Studies is natuurlijk ook in het Engels, maar hier gaat het erom dat je het onderwerp wat bij de Engelse les ter sprake komt, uitdiept. Afgelopen weken was het thema ‘Tijd’ en dan kan ik ze in de General Studies bijbrengen hoe je de tijd vertelt (half past six), a.m. en p.m., analoge en digitale klok en de verschillende tijdzones op de wereld. Het belangrijkste punt van de General Studies lessen is dat de kinderen wat algemene kennis opdoen. In de public school wordt hier namelijk bijna helemaal geen aandacht aan besteed. De workshops zijn helemaal vrij. Je mag zelf bedenken wat je met de kinderen gaat doen. Af en toe best lastig, omdat het bijna continue creativiteit van je vraagt. Gelukkig heb ik 3 van de 5 workshops in de week gevuld met blokfluitlessen, daarover zo nog meer. Tijdens de workshops die overblijven, probeer ik één creatieve te doen en één sportieve.

Deze lessen zijn niet het enige wat Anjali de kinderen biedt. ‘s Ochtends kunnen ze namelijk komen ontbijten en in de middag staat er lunch voor ze klaar. Ze krijgen allemaal hun eigen Anjali shirt, die ze op Anjali kunnen dragen. Ze kunnen zich douchen en wassen op school en als ze wonden hebben of ziek zijn worden ze naar het ziekenhuis gebracht. Daarnaast kunnen ze natuurlijk ook even zonder zorgen spelen op school.

Hier een filmpje van het project:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=10rTys_mzD8[/youtube]

Mijn werkdag ziet er als volgt uit: ‘s ochtends half negen beginnen; workshop, general studies, Engelse les (ieder 50 minuten en tien minuten pauze ertussen); vanaf half twaalf anderhalf uur pauze (ik kan op het project gratis lunchen, maar we gaan soms ook met de vrijwilligers ergens in de stad lunchen); en vanaf 1 uur hetzelfde als ‘s ochtend alleen precies andersom. Mijn dag eindigt om 4 uur, maar dan ben ik eigenlijk nog niet klaar: dan moeten de lessen voor de volgende dag nog voorbereid worden. Dat voorbereiden neemt nog best veel tijd in beslag en ik heb daarin mijn ritme nog niet helemaal gevonden. De eerste week op Anjali was ook erg druk voor mij. Ten eerste allemaal nieuwe indrukken, zoeken naar hoe je je lessen wil geven en dan als je thuiskomt waren mama en Marianne er ook nog. Al met al erg druk. De tweede week was ik best wel moe en was het nog steeds druk met de lessen voorbereiden. Gelukkig heb ik dit weekend een lekker lang weekend. Ik hoop de komende dagen dan ook wat verder vooruit te kunnen gaan plannen. Dat zal iets meer rust doordeweeks geven. Hoewel ik dus nog niet helemaal mijn draai gevonden heb, geeft dit nieuwe project mij wel weer nieuwe uitdagingen. Dat zint mij wel moet ik zeggen. O ja, wat ik nog vergeten ben te vertellen, is dat ik aan één niveau lesgeef: de beginners (die kunnen al goed Engels hoor!). ‘s Ochtends heb ik een klasje van 12 kinderen en ‘s middags ook zoiets maar dan andere kinderen dan in de ochtend. Ik geef ‘s middags dan ook dezelfde lessen als ‘s ochtend. Dat scheelt wel iets. Als het ‘s ochtends nog niet helemaal liep, weet je ‘s middags beter hoe je het wel aan moet pakken. Het fijne ook aan deze klasjes is, dat je de kinderen beter leert kennen en op een gegeven moment ook weet hoe je met ze om moet gaan. Ik denk dat als mijn draai gevonden heb, dat het dan een geweldig project zal zijn. Het is nu al een mooi project namelijk 😉 .

Voor nog meer informatie over het project, check hun site: http://www.anjali-house.com/

Als laatste de blokfluitlessen. Hier was ik op mijn vorige project al een beetje begonnen. Het liep alleen niet zo heel lekker, aangezien ik na een maand weer opnieuw kon beginnen en de laatste maand eigenlijk geen lesjes heb gegeven. Ik had daar het geluk dat ze al blokfluiten op het project hadden. Graag wilde ik ook op Anjali verder gaan met de blokfluitlessen. Één probleem: geen blokfluiten. Gelukkig had ik een potje met geld voor de projecten. Het geld wat ik van een aantal van jullie heb gekregen voor vertrek om te besteden aan de projecten. Hiervan heb ik blokfluiten in Nederland door mijn moeder laten kopen en zij heeft ze toen ze mij ging bezoeken voor me meegenomen. Hierbij wil ik dus diegenen bedanken die mij dit geld hebben gegeven, want nu kan ik deze kinderen ook blokfluit leren spelen en hun wat muzikaliteit meegeven. Erg bedankt allemaal! By the way: de kinderen kunnen na 4 lessen hun eerste liedje al spelen! Ik benieuwd wat ze op het eind van mijn verblijf dan wel niet kunnen!

Nogmaals bedankt!

Groetjes,

Hester