Cambodja

Ja, ik had deze blog voor het weekend al helemaal voor ogen. Ik zou vertellen over mijn weekend in Phnom Penh (de hoofdstad van Cambodja). Het verhaal zou vol gruwelijke dingen staan die ik gezien had in het museum over de Rode Khmer. Ik zou ook verschrikkelijke dingen vertellen over de killing fields (een groot massagraf). Misschien ook nog wat luchtigers over het koninklijk paleis. Maar nee hoor, daar komt nu allemaal niks van. Heb wel de verhalen gehoord van de mensen waarmee ik naar Phnom Penh zou gaan. Het buskaartje wat ik gekocht had, is ook ongebruikt gebleven. Dat alles omdat ik vrijdag eens flink tegen mezelf ben aangelopen.

Ik was vrijdagochtend namelijk kapot toen ik uit bed kwam. Ik ben even beneden gaan ontbijten en donderde me daarna weer op bed. Ik dacht als ik nu nog even een dutje doe, kan ik straks gewoon naar mijn project. Maar nee hoor, dat zat er niet in. Met mijn noodlesoup (mijn lunch) voor mijn neus drong het tot me door dat ik zo niet naar mijn project kon. Ik was echt kapot. Er zat totaal geen energie meer in mijn lichaam. Waarschijnlijk zijn alle indrukken hier en de energie die je steekt in het project me net even teveel geweest. Mijn lichaam heeft dat duidelijk aan me laten blijken. Maar ja, dan weet ik ook weer waar mijn grens ligt hè! Vervelend genoeg ging ik door mijn vermoeidheid Jeroen en thuis ook meer missen. Dus na me vrijdag behoorlijk ingestort gevoeld te hebben, kwam ik zaterdag wel weer wat bij en steeg mijn energiepijl ook weer wat. Die op zondag weer helemaal instortte, want ja hoor nu had ik griep. Ach en een griepje thuis valt meestal wel mee, maar hier is dat toch wel even wat anders. Zodra je hier namelijk griep hebt en ook verhoging kan je hier na gaan denken over verscheidende enge ziektes. Daarbij ook dat je hier niet thuis bent en dus ook niet even lekker op de bank kunt gaan hangen of iets dergelijks. De vrijwilligerscoördinator had gelukkig maandag een thermometer voor me meegenomen, waaruit bleek dat ik gelukkig geen verhoging had! Inmiddels is het woensdag en ben ik al wel weer wat uitgeziekt. Ben vandaag voornamelijk even op krachten aan het komen, zodat ik morgen weer genoeg energie heb om voor de klas te staan. Het is hartstikke leuk om voor de klas te staan, maar je hebt er ook wel alle energie voor nodig die je hebt. Ik hoop dus dat ik morgen weer genoeg energie heb.

Helaas dit keer geen jaloersmakende verhalen over wat ik allemaal mee maak. Hoop dat ik jullie de volgende keer wel weer leukere dingen kan gaan vertellen.

Groetjes,

Hester

Een stukje dat ik geschreven heb voor Pure! for kids, maar ik dacht dat jullie het ook wel leuk zouden vinden om te lezen.

Voordat ik naar Cambodja ging, heb ik de site van SHCC eens bekeken. Daar hadden ze een heel leuk filmpje van het project, wat mij een aardig beeld heeft gegeven van het project. In een paar seconden van het filmpje zag ik dat ze aan het blokfluit spelen waren. Aangezien ik al jaren blokfluit speel, leek het me wel wat om daar wat mee te gaan doen. SHCC zelf vond het ook een leuk idee, dus na een week hier ben ik met de lesjes begonnen. Ze hadden 18 kinderen (afspraak was 10, maar we zijn wel in Cambodja, hè! 😉 ) voor me geregeld. Uiteindelijk kwamen er maar 5, omdat er net wisseling van de maand was en dus ook de wisseling van ochtend- en middaggroepen. Ze hadden mijn kinderen uitgezocht uit de oude middaggroep. De 5 die overbleven waren niet gewisseld. Ik vond het ook veel fijner, want nu kon ik makkelijker één op één dingetjes (zoals handpositie) verbeteren.

Ik geef ze nu bijna een maand elke dag een halfuurtje les. Natuurlijk leer ik ze liedjes fluiten, maar ik probeer ze ook een beetje te vertellen over het notenschrift en de verschillende ritmes aan te leren. Dat afgewisseld met muzikale spelletjes. Inmiddels heb ik ze 4 noten geleerd en kunnen ze het al best goed! Kwamen er gisteren alleen 6 nieuwe kinderen bij! Dus kon ik weer van voor af aan beginnen. Niet erg, alleen een beetje sneu voor de twee die al heel ver zijn. Ik heb ze mij een beetje laten helpen en noten voor laten spelen. Ik hoop dat ze het leuk blijven vinden! Ik vind het zelf in ieder geval nog wel steeds leuk!

Oké, ik was al van plan om een nieuw verhaal te schrijven, maar nu moet het al helemaal!

Onthoud dat ik hier nu in het droge seizoen zit. Ik vertel eerst wat ik al wilde vertellen en dan waarom ik nu mijn verhaal móét schrijven.

Afgelopen vrijdagavond zijn we een keer duur gaan eten, voor wel 10 dollar (dat is ongeveer 8 euro)! Niet echt duur, ik weet het. Normaal eten we alleen voor 3 à 4 dollar en soms zelfs voor 1,5 dollar! Maar ja, het was niet voor niets dat we dat voor een keertje deden, want er was deze avond een apsaraoptreden. Een wat? Een apsaraoptreden. En wat is dat in hemelsnaam? De apsaradans is de traditionele dans van de Cambodjanen. Oorspronkelijk alleen bedoelt voor de goden en koningen. Tegenwoordig is dit ook erg aantrekkelijk voor toeristen en worden er regelmatig optredens verzorgd bij een diner. Wij hebben dus even de toerist gespeeld. Ons optreden werd verzorgd door scholieren/ studenten die ooit van de straat geplukt zijn. Het was dus nog niet het professioneelste van het professioneelste, maar wij vonden het al supergoed! Tijdens ons hoofdgerecht begonnen ze met het optreden. Erg irritant, want eten en kijken tegelijk gaat erg lastig! De eerste dans was nog niet een apsaradans, maar een plaatselijke Khmer volksdans. 3 jongens en 3 meiden waren samen een verhaal aan het uitbeelden, terwijl ze werden begeleid door traditionele instrumenten. Daarna kwamen 6 oudere meiden het podiumpje op en die deden wel de echte apsaradans. Doordat de dans uit vele subtiele en voor ons onmogelijke vinger- en polsposities bestaat, ziet het er heel knap uit. Al dansen ze hier niet zoals wij het kennen. De muziek is langzamer en de apsaradans bestaat er eigenlijk uit dat ze steeds van positie veranderen. Niet alleen met een vingers en polsen, maar ook met de stand van hun benen en voeten. Ik plaats binnenkort wel even een fotootje ervan, zodat jullie een beetje een beeld krijgen. Misschien is er trouwens ook wel wat van op YouTube te vinden. De laatste dans vond ik echter het leukst. Dit was een combinatie van dans en toneel. Deze dans werd ook weer opgevoerd door de 3 jongens en 3 meiden. Deze dans draaide om het versieren van elkaar, wat ze ook met gezichtsuitdrukkingen goed uitbeelden. De ene keer plaagden de jongens de meiden, de andere keer was het andersom 😉 . Op een gegeven moment bleef er nog maar 1 stelletje over en die deden alsof ze aan het zoenen waren achter een rieten mand. Toen kwamen de anderen weer op en die betrapten het stelletje. Dat werd echt heel grappig door ze gespeeld. Sorry, het is altijd lastig om zulke dingen uit te leggen, omdat je het eigenlijk gewoon zelf moet zien.

Op zaterdag ben ik samen met mijn kamergenoot naar de Silk Farm geweest. Hier kon je zien en werd er verteld hoe zijde wordt gemaakt. Onze gids had weinig zin om het ons te vertellen, dus voor zover ik het begrepen heb, zal ik uitleggen hoe zijde gemaakt wordt. Ze hadden eerst een heel veld met allemaal planten waar de rupsen zich kunnen vol eten. Ze hadden ook wat manden met rupsen erin en heel veel bladeren, zodat ze zich zo snel mogelijk zoveel mogelijk eten. Als de rups groot geworden is en genoeg heeft gegeten, maakt hij een cocon. Zodra de cocon gemaakt is, vermoorden ze de rupsen/ vlinders door de cocons in de volle zon te leggen. Een paar vrouwtjes mogen echter wel vlinder worden om weer nieuwe eitjes te leggen, zodat er nieuwe rupsen blijven komen. Van de cocons wordt het zijde gemaakt. De cocons worden in een bak met heet water gelegd en van daaruit wordt met een stokje de hele dunne draadjes waar de cocon van bestaat losgeweekt en op klosjes gerold. Dan worden de draden gekleurd door het in verschillende baden te stoppen met verschillende toevoegingen (bijvoorbeeld een stam van een boom), dat geeft dan verschillende kleuren. Als het zijde dan gekleurd is, kan er mee geweven worden. Dat gebeurt nog met echte houten weefgetouwen, die we in Nederland alleen nog in de musea zien staan 😉 . Wel mooi om te zien, maar voor het zijde met een printje moeten ze echt elk draad er apart doorheen halen. Voor een effen kleur hadden ze een mechanisme bedacht, waardoor diegene eigenlijk heel saai en eentonig werk had. Omdat de rondleiding gratis was (wat ook wel te merken was aan onze gids) werden we daarna natuurlijk meteen de shop ingeleid. Met heel veel dure spullen en alles van zijde zo’n beetje. Bijvoorbeeld een tas helemaal van zijde gemaakt voor het bedrag van 70 dollar. Wij hebben alleen gekeken en zijn daarna weer terug naar het guesthouse gegaan.

Zondag. Ik zou met mijn kamergenoot naar watervallen gaan in de buurt, wat heel mooi schijnt te zijn. Wij dachten dat 11 uur wel een mooie tijd zou zijn om te vertrekken, dus rond die tijd gingen we een tuktuk vragen. Maar nee hij kon ons niet brengen 🙁 , terwijl hij ons altijd wil brengen! Wat bleek we waren al te laat. Om de watervallen te bereiken, moet je namelijk een berg op. Tot 12 uur kan je alleen maar omhoog en na 12 uur kan je alleen nog maar omlaag. Ze hebben dus eenrichtingsverkeer op die berg aangebracht. Vanuit ons guesthouse is het eerst een uur rijden om bij die berg te komen, dus 1+1=2. We waren te laat. We baalden behoorlijk, maar ik kon gelukkig met een paar anderen mee. Zij gingen een fietstocht doen naar het Tonlé Sapmeer (het grote meer wat middenin Cambodja ligt en wat voor het levensonderhoud en de economie erg belangrijk is). Ik heb een fiets bij mijn guesthouse gehuurd (1 dollar voor de hele dag) en daar gingen we op het heetst van de dag. Ja, de temperatuur is alweer een beetje zoals hij moet zijn en de zon doet ook flink zijn best. Het is eigenlijk gewoon één weg wat we gefietst hebben, maar onderweg wel weer veel moois om te zien. Langs de weg op loopt een rivier. De huizen aan de weg staan aan de voorkant gewoon op de grond en aan de achterkant staan ze hoog op palen in de rivier. Heel mooi om te zien. Op een gegeven moment zagen we aan de rechterkant van ons velden vol met lotussen in bloei. Wij stopten om foto’s te maken. Beneden aan de weg stond een hutje en de kinderen zwaaiden naar ons. Op een gegeven moment ging één van de kinderen het veld in en plukte voor ons alle vier een lotus. Echt heel lief! Als bedankje hebben we de kinderen een pakje koekjes gegeven. Daarna zijn we verder gefietst naar een “drijvend dorp”. Drijvend was het echter niet, want er was geen water. Normaal in het regenseizoen zou hier het Tonlé Sapmeer al liggen, alleen het is nu zo droog dat er helemaal geen water is. We zagen wel de scholen die kunnen drijven, alleen lagen ze nu op de bodem van het meer. Op de terugweg zijn we nog in een van de restaurantjes in een hangmat gaan liggen. Dat was wel even echt relaxen. Het was zo relaxed dat we daarna geen zin meer hadden om terug te fietsen. Het was al bij al een hele leuke tocht om te fietsen en het maakte de teleurstelling van de watervallen toch wel weer een beetje goed.

Dan nu… waarom ik zo’n haast had om dit te schrijven. Maandag zijn we zoals gewoonlijk naar het project gegaan en het was een behoorlijk warme dag (wat hier ook best normaal is 😉 ). Net voordat we weg gingen zei mijn teacher nog ‘Crazy weather’ en dat was en werd het ook! We zagen vanuit de tuktuk al allemaal donkere wolken en daarna gevolgd met ook heel veel bliksemschichten. Toen het begon te druppen, stopte onze tuktuk driver. Het was de bedoeling dat we de doeken om de tuktuk heen dicht deden en even later begon het te stort regenen. Dat is niet zoals we het in Nederland kennen! Hier worden gewoon honderden emmers tegelijk omgekieperd! Wij zaten in een soort rijdend tentje, maar het was heel zielig voor onze tuktuk driver want die werd klets en klets nat! Toen we op de hoofdweg aankwamen, stond de weg al helemaal blank. Ondertussen bleef het ook maar storten en onweren. Uiteindelijk hebben we met alle vrijwilligers in het guesthouse gegeten, omdat we echt geen zin hadden om door die regen ergens anders te eten. Het rare aan alles dat we ons nu in het droge seizoen bevinden, dus die regen kwam voor ons letterlijk uit de lucht vallen! 😉 Nou lag ik gisteravond weer in bed en begon het weer zo te keer te gaan. Flitsen, donder, wind en keiharde regen. Schijnt dat we nu een pre-regenseizoentje krijgen als voorproefje. Dus ik ben benieuwd wat mij in het echte regenseizoen te wachten staat! Maar daar kom ik vast vanzelf achter 😉

Groetjes,

Hester

Zo… het is alweer een maand geleden dat ik op het vliegtuig stapte om deze kant op te gaan! Nu ik na ga hoe snel het is gegaan, ben ik blij dat ik voor langere tijd hier ben. Veel vrijwilligers zijn hier maar voor één of twee maand en dat gaat echt zo voorbij! Ik ben nu ook van plan wat meer uitstapjes in de weekenden te doen, zodat ik meer van het land te zien krijg. Halverwege april hebben ze hier het Khmer nieuwjaar. Dan zijn we waarschijnlijk een hele week vrij, omdat de scholen dan dicht gaan. Het is voor de kinderen hier een soort zomervakantie, niet dat ze dan op vakantie gaan. Waarschijnlijk moeten ze alleen maar mee helpen in het huishouden of iets dergelijks. Ik vind het wel lekker, dan kan ik namelijk een langere trip gaan maken. Met drie andere vrijwilligers heb ik zo half half een afspraak gemaakt om een trip naar de kust te gaan maken. Daar schijnen erg mooie natuurreservaten te zijn. Ik moet mezelf er nog een beetje in verdiepen, voordat ik die kant op ga 😉 .

Afgelopen week een normaal weekje hier gehad. Elke dag zijn er natuurlijk wel weer dingen die je toch weer verbazen, irriteren, verrassen en toch nog niet helemaal gewend zijn. Zo verbaas ik me vaak toch weer hoeveel je op een moto/ fiets kan vervoeren. Fietsen volgepakt met manden die overal en nergens nog een beetje aan de fiets hangen. 5 mensen op 1 moto: de bestuurder, een vrouw met een kind tussen haar en de bestuurder en dan nog een vrouw met kind. Twee nog levende varkens achterop een moto. Ja hoor, het kan hier allemaal!

Ik irriteer me af en toe echt aan op en top toeristen die niet weten wat de cultuur hier is. Zo zie je hier meiden lopen in super korte strapless jurkjes. Alhoewel Siem Reap behoorlijk toeristisch is en je hier echt wel eens met korte broek en een topje kan lopen, gaat me dat toch iets te ver. Ook zat ik een keer een Cambodjaans restaurantje waren een paar asociale Russen (tenminste ik denk dat het Russen waren) ongegeneerd en toch wel sneaky foto’s aan het maken van de kindjes die er rond renden, zonder het ook maar te vragen. Ja dat zijn wel dingen waar ik me aan kan irriteren. Kom op, je bent en verblijft toch in een ander land. Pas je dan ook een beetje aan de gebruiken aan!

Waar ik me de afgelopen dagen over verbaas dat het koud is! Ja ik zit hier nu met een lange broek, shirt en vest aan! Oké, ik weet dat jullie het al een beetje warm vinden als het 15 graden is, maar hier is het 25 graden en we hebben het koud! Vanochtend zaten we allemaal met iets warms aan, sommigen ook echt met truien! Vorige week dacht ik nog waarom ik in hemelsnaam vestjes bij me?! Maar nu ben ik blij dat ik het bij me heb! Het hoort hier nu minstens 35 graden te zijn en in een week is het dus opeens 10 graden gedaald. Het waait ook veel en hard, wat het ook koud maakt. We vragen ons af waarom het nu opeens zo koud is, maar misschien komt het wel door de stormen die in Azië aan de gang zijn. Waar wij echt niks van meekrijgen, maar wat ons weer wel een beetje beïnvloed.

Wat nog steeds niet went, zijn de straatkinderen die je armbandjes of kaarten proberen te verkopen voor One dolláár (met een zeurderig stemmetje). Niet dat het zeurderig bedoelt is, zo klinkt het alleen. Je wilt gewoon niet dat ze ‘s avonds de straat op moeten, maar aan de andere kant moet je ook niet van ze kopen. Het is echt een dilemma. Vaak raakt me omdat ik overdag aan kinderen van dezelfde leeftijd lesgeef. Dan denk ik er nog niet eens aan dat mijn broertje en zusje ook van die leeftijd zijn!

Marianne: Ik heb zelf inderdaad ook het boek Cultureshock!. Een goed boek, maar dat met die voetzolen valt het nog heel erg mee. Op mijn project zitten ze ook allemaal in kleermakerszit, terwijl dat officieel en vooral ook in tempels niet kan. Mijn lunch nuttig ik meestal bij het guesthouse net voordat ik naar mijn project ga. Vaak een garlic bread, noodlesoupje, pannenkoek of soms een fried rice with vegetables.

Joep, Margot en kids: Ik heb een paar foto’s geüpload hier op mijn blog onder het mapje foto’s staan ze. Bij elke foto heb ik ook gezet wat het is. De Cambodjanen kunnen zelf ook grappen over Angkor Wat, want er is hier ook een café wat Angkor What heet 😉 . Tijdens de International Women’s Day was iedereen vrij. Ik hoorde wel van een van de teachers op mijn project dat hij die dag moest koken, wat meestal de vrouwen taak is.

Groetjes,

Hester

Zo hier verder over mijn uitstapjes 😉 . Nou ja, ik heb eigenlijk nog maar eentje te gaan, de fietstour. Deze wordt georganiseerd vanuit mijn vrijwilligersorganisatie Pure! for kids, vandaar ook Pure! Fietstour ;). Bij het kantoor stonden allemaal fietsen voor ons klaar. De gemiddelde fiets hier is ongeveer hetzelfde als een studentenfiets in Nederland. Dat betekent een gammele standaard, geen versnellingen, piepende remmen, geen lampen. Het grappige alleen is dat bijna alle fietsen hier een mandje aan het stuur hebben! Erg handig, want daar kan je gewoon al je spulletjes in leggen en dan hoef je niet met een rugzak op te fietsen in de hitte.

Daar gingen we! Eerst nog in het chaotische verkeer van de stad, wat nog best wel lastig is! Het schijnt dat als je hier een afslag naar links neemt dat je dan de binnenbocht moet nemen en dan net zo lang aan de linkerkant blijft fietsen totdat je naar de rechterkant kan gaan. Terwijl je in Nederland eerst wacht totdat je over kan steken en dan een buitenbocht neemt, zodat je meteen aan de rechterkant uitkomt. Gelukkig waren we snel de stad uit.

We fietsten eerst langs een project van een paar vrijwilligers, alleen dat werd me net daarna pas gezegd. Zodat ik er niks van gezien heb, jammer genoeg. O ja, even ter informatie, het waren wel allemaal zandweggetjes waar we op fietsten. Dus je fietst niet automatisch aan de rechterkant van de weg, omdat je het gunstigste pad steeds probeert te kiezen. Dat betekent om de grootste kuilen heen, zoveel mogelijk het rulle zand vermijden en alleen naar rechts als er een tegenligger of een gemotoriseerd voertuig van achteren komt ;). Op de grotere wegen was het allemaal nog goed te doen, zodat we mooi met z’n tweeën naast elkaar konden fietsen. Alleen op de kleinere weggetjes moesten we allemaal achter elkaar aan en vergde de weg zoveel oplettendheid dat je nauwelijks om je heen kon kijken (wat natuurlijk wel weer jammer is). Tot dusver het fietsen.

De eerste stop was bij een pagode, waar we ook wat monniken zagen lopen. Daarvoor was een rijstveld wat als één van de weinigen nog vol in het water stond en daardoor prachtig mooi groen was. Daarna stopten we bij een lokale markt, waar ze echt van alles hadden. Allemaal verschillende soorten groenten en fruit, Cambodjaanse hapjes (tussendoortjes), verschillende soorten vis, een kip dit ontdaan werd van zijn ingewanden en dat soort stuff. Was echt heel erg mooi om te zien. Onze gids heeft hier ook de groenten gekocht voor onze lunch die we gedeeltelijk zelf nog zouden gaan bereiden. Nadat we weer nieuwe flesjes water hadden gekregen, zijn we door gefietst naar een plek waar het Tonlé Sap meer (grootste meer in Cambodja) in het regenseizoen normaal ook nog komt. Maar omdat we nu in het droge seizoen zitten, konden we er mooi de uitgestrektheid van het land zien. Wel jammer dat het nu allemaal verdort is. Gelukkig ben ik hier nog steeds als het regenseizoen begint, dus ik hoop dat ik dan alles mooi groen zie worden. Nadat de gids nog een mythe vertelde over de berg die we zagen, zijn we verder gegaan.

De volgende stop was bij een mevrouw thuis, die de Cambodjaanse geneeskunst beoefent. O, dit klinkt wel heel professioneel, terwijl het vrij eenvoudig is. De manier hier om ziektes te genezen, is door eerst vuur in een glazen potje te stoppen (alleen de hitte van het vuur) en dan het potje op de rug van iemand te laten zetten. Door het vuur trekt het in het potje helemaal vacuüm en komt er een bobbel huid in het potje. Zo trekt het de ziektes uit het lichaam. Ik heb zelf twee van die potjes op mijn rug gehad. Het trok behoorlijk en bij één deed het een beetje ongemakkelijk pijn. Eigenlijk hoor je die potjes een kwartier op je rug te hebben, maar ik heb na 5 minuten al gevraagd of het eraf mocht. Normaal als een Cambodjaan ziek is, krijgt ie wel minstens 20 van die potjes op zijn rug!

Na dit avontuur hebben we gekeken hoe ze hier de daken van gras/ riet maken. Een paar vrijwilligers hebben dit ook zelf geprobeerd, wat aardig snel lukte. Daarna zijn we bij het Pure! Dream Centre gestopt. Dat is een project wat mijn organisatie zelf heeft opgericht (naar de andere projecten sturen ze alleen vrijwilligers). Het ziet er heel anders uit dan mijn eigen project, maar het doet er zeker niet aan onder. Hier konden we ook even naar een redelijk normaal toilet ;).

Toen zijn we naar het hutje gelopen waar onze maaltijd gekookt zou worden. Onderweg daar naartoe was het helaas wel even schrikken. We zagen een kind dat geslagen werd met een stok door de moeder. Ik zal niet in de details treden, maar ik werd er wel aardig misselijk van. Cambodja is een mooi land, je weet dat het arm is en dat zulke dingen gebeuren. Maar dat het op zo’n wijze gebeurd is dan toch echt schrikken en heel heftig om te zien. Waar we hier soms dingen zien, waarvan we denken dat zouden nou nog verbeterpunten zijn voor Nederland, werd ik nu ook echt op de feiten gedrukt hoe goed we het in Nederland hebben. Een van de vrijwilligers doet ook onderzoek hier naar huiselijk geweld. Daar komt ook uit dat het hier heel veel voorkomt en dan zie je op wat voor manier het gebeurd. Echt wel schrikken was dat!!

Nadat we allemaal weer een beetje bijgekomen waren, begonnen we onze maaltijd voor te bereiden. En we hebben heerlijk gegeten in dat hutje! Rijst, met gewokte groenten en gebraden kip. Je krijgt hier vaak alleen lepel en vork. Dus de kip hebben we allemaal met onze handen gegeten. De stukjes vlees tussen de botten uittrekkend.

Na het eten zat onze tour erop. We werden terug gebracht op karren waar onze fietsen al op vastgebonden waren. Nog een heel avontuur, omdat het ontzettend hobbelde en we elkaar telkens bedenkelijk aankeken als we die fietsen weer behoorlijk hoorden rammelen. Maar we zijn goed thuis gekomen. In de stad werden we zelfs gefotografeerd door toeristen, door de bijzondere lading ;).

Weer een heel verhaal hè, maakt jullie hopelijk niet uit. Bij deze wil ik trouwens degenen bedanken die dit alles lezen en die reacties sturen (vind ik erg leuk)!!!

Voor Hannah (en anderen misschien): Voor een mailtje kan je beide e-mailadressen van mij gebruiken, ik check ze altijd allebei.

Groetjes,

Hester

Zo er zijn al weer twee weken voorbijgevlogen zonder dat ik een blog geschreven heb. Daardoor heb ik nu wel extra veel te vertellen.

Eerst even over mijn project. Alles loopt nu inmiddels wel op rolletjes. Ik weet nu een beetje hoe de lessen hier in elkaar zitten en daardoor is het makkelijker om les te geven. En Joep, misschien ga je je wedje ook nog wel winnen ook 😉 De samenwerking met Vaesna (de leraar waar het de eerste week nog niet echt mee wilde vlotten) gaat nu al stukken beter! De blokfluitlesjes zijn ook erg leuk. Het was de bedoeling dat er steeds een Khmer teacher bij zou zitten, zodat hij het Engels in Khmer kan vertalen voor de kinderen. Natuurlijk op z’n Cambodjaanse stijl zit hij er niet altijd bij, dan is hij busy. Ik heb hem afgelopen vrijdag weer eens gevraagd of hij er volgende week wel gewoon weer bij kan zitten. Dat is namelijk toch een stukje makkelijker, zeker omdat ik dan wat over het notenschrift kan gaan uitleggen!

Ik heb aardig wat uitstapjes afgelopen week gemaakt, dus laat ik me daar over gaan uitweiden. Vorige weekend was ik het luieren een beetje zat en wilde dus wat gaan ondernemen. De rest van de vrijwilligers had echter wel behoefte om te gaan luieren aan het zwembad. Dus ben ik in mijn eentje naar het Angkor National Museum geweest. Het was erg interessant om te bekijken. Er was veel te lezen over de verschillende periodes, die Angkor Wat heeft meegemaakt. (Angkor Wat is een heel groot tempelcomplex, wat vroeger diende als een soort hoofdstad voor Cambodja. Verschillende koningen hebben daar hun eigen tempels de grond uit de grond gestampt. Waar je nu bijna alleen nog de tempels ziet, waren vroeger nog allemaal hutjes bij de tempels waar de mensen leefden.) Om even terug te komen op het museum: er was dus veel te lezen over de verschillende periodes die Angkor Wat heeft meegemaakt. Maar er werd ook veel uitgelegd over het Boeddhisme en Hindoeïsme en de verschillende goden die daar bij horen. Dit was erg leuk, omdat je dan ook wat meer begrijpt van de symboliek die achter bepaalde beelden zit.

Het Angkor National Museum had ik aangedaan op zondag. Die dinsdag daarop waren we echter alweer vrij, omdat het International Women’s Day was. Daar werd hier naar mijn weten niet zo heel veel aan gedaan. Aangezien er dat weekend veel nieuwe vrijwilligers aan waren gekomen, was deze dag een uitgelezen kans om de Angkor Wat te gaan bekijken. Het was een hele goede dag om de tempels te bekijken, omdat het de hele dag bewolkt was en er een windje stond. Het regende zelfs een tijdje! Ik weet het, in Nederland zou dat juist geen ideale dag zijn, maar hier is het écht het liefste wat je wilt. We waren met 6 man en hebben de belangrijke tempels aangedaan. Ter plekke hadden we ook nog een gids geregeld, zodat hij wat meer achtergrond informatie kon geven. Met de informatie, die ik in het museum al had opgedaan en wat hij vertelde, kreeg ik een aardig beeld wat de verschillende beelden en tekeningen op de tempels betekenen. Want mooi dat die tempels zijn! Ze zijn ook heel gedetailleerd. Elke pilaar, muur, toren, dak enz. is wel gegraveerd met tekeningen. Op heel veel tempels heb je ook Aspara’s afgebeeld, dat zijn danseressen voor de goden. Ook zie je heel veel naga’s, dat is een 5 of 7 koppige slang. Bij één van de tempels bestond het dak uit heel veel van die naga’s. Het dak zelf bestond uit rondingen die allemaal bij het einde van het dak uitmonden in de 7 koppen. Zoals ik al zei erg mooi. Zal zo snel mogelijk wat foto’s ervan in mijn fotoalbum plaatsen.

De rest schrijf ik in mijn volgende verhaal, anders wordt deze wel erg lang 😉 !

Groetjes,

Hester

Vandaag is tot nu toe echt een typische dag hier in Cambodja, dus ik heb besloten jullie daar deelgenoot van te maken. Je mag zelf beslissen of je daarin mee wil gaan. Zo ja, lees verder 😉 Zo nee, geniet van de 5 minuten die je nu op eens over hebt en heb daardoor toch een Cambodjaanse ervaring. Hier gaat namelijk bijna alles op z’n gemakje en heb je vaak van die loze momentjes dat je genieten kan.

Het leven gaat hier ook langzamer, trager (en toch gaat een week zo voorbij 😉 ). Op tijd zijn, dan ben je hier meestal 5 à 10 minuten te laat, maar dat maakt ook helemaal niet uit. Oké, laat ik eens met mijn dag Cambodja beginnen…

De dag begon vanochtend voor mij om half 8. Voor vandaag had ik de wekker gezet, omdat ik er op tijd uit moest. Na nog wat gesluimerd te hebben, ga ik onder de douche (een zacht straaltje, waar lauw water uit komt, maar geloof me warmer wil je het ook niet!). Daarna loop ik naar beneden waar ik mijn ontbijt bestel, een stokbroodje met jam en een kop thee. Dit eet ik in een rustig tempo op, dus het is half 9 als ik mijn ontbijtje op heb. Klinkt nog best wel relaxed hè, terwijl ik er op tijd uit moest 😉 Daarna ging ik wat bladmuziek op een USB-stick zetten, zodat ik daarna het in een internetcafé uit kon printen. Dit alles ter voorbereiding voor mijn eerste blokfluitles vandaag. Als ik terug ben, zorg ik dat ik ingesmeerd ben en genoeg water bij heb. Om half 10 heb ik namelijk afgesproken met 3 andere vrijwilligers om het bouwproject van één van hen te bekijken. Deze vrijwilliger heeft de afgelopen 2 maanden gebouwd aan een schooltje en dat is dit weekend af gekomen. Ik ben uitgenodigd om daar vanochtend te gaan kijken naar hoe het is geworden. Het project ligt op 45 minuten afstand van ons guesthouse. Het is echt een prachtige tocht met de tuktuk. We rijden namelijk langs Angkor Wat, dé toeristische trekpleister van Cambodja. Hier was ooit het rijk van Angkor en er staan een hele hoop tempels. Het is wel heel gaaf om daar alvast wat glimpen van op te vangen! Natuurlijk is dat één van de dingen die ik hier ga bezoeken! De rest van de tocht is ook fantastisch om te zien. Waar we hier langs rijden, is het bosrijker dan de rit naar mijn project. Eenmaal aangekomen zien we echt 2 mooie gebouwtjes staan. Het is wel leuk, want het is precies hetzelfde opgezet als mijn project. Ze hebben zelfs gezorgd voor waterzuivering, zodat dat de kinderen gezonder water kunnen drinken. Alleen het is niet zuiver genoeg voor ons vrijwilligers. Dus wij houden het bij onze flessen drinkwater 😉

Om 11 uur zou onze tuktuk driver weer voor ons klaar staan, want Inge (een andere vrijwilliger) en ik moesten op tijd op ons project zijn. En ja, het blijft Cambodja dus hij komt om 20 over elf aan zetten. Gelukkig zet hij dan wel flink de vaart erin, zodat we precies op tijd bij ons guesthouse zijn om te lunchen. Na een redelijk snelle lunch, worden we om half 1 opgehaald voor ons project.

Zoals ik verteld had, ging de samenwerking met mijn eerste teacher nog niet zo goed. Maar vandaag ging het wel stukken beter en hebben we bijna niks uit het werkboek gedaan. Mijn tweede les zou voor het eerst mijn blokfluitlesje worden, maar een kwartier van te voren krijg ik te horen dat het niet door gaat. De leraren hebben namelijk een meeting, dus ik moet de Engelse les doen. En dat in mijn eentje. Gelukkig is het het makkelijkste klasje om les aan te geven! Het is alleen erg lastig om hun nieuwe woorden te leren, dus ik heb gewoon heel veel met ze herhaald. Zo ben ik uiteindelijk de les door gekomen. De derde les was mijn leraar er wel weer, zodat ik die niet alleen hoefde te doen. Om 5 uur is mijn project alweer afgelopen en stappen we de tuktuk weer in.

Thuis neem ik als eerste een douche, want het was vandaag een hele warme dag (het zweet stroomde gewoon van mijn gezicht!). Niet dat een douche veel helpt, want daarna zweet je toch meteen weer. Voor het gevoel is het toch wel fijn. Iets voor 7 loop ik dan naar beneden om te kijken wat de rest van de vrijwilligers met het eten doen. Dat gaat elke dag zo. Vanavond gaan we met z’n achten naar de Butterfly garden. Het is het zelfde principe als een vlindertuin in de dierentuin, alleen heb je er een restaurantje. Het hoeft hier ook niet op de juiste warmte/ vochtigheid gemaakt te worden, want zo warm en vochtig is het hier al 😉 Lekker met zijn allen gegeten en daarna weer terug naar het guesthouse. Daar gaat ieder zijn eigen weg. Ik ga lekker dit typen 😉

Het is weer een heel verhaal geworden. Ik hoop dat het voor jullie leuk blijft om te lezen.

Groetjes,

Hester