Cambodja

Daar stond ik voor de laatste keer op mijn pick-up te wachten. Mijn laatste weekendje weg naar een ander stadje in Cambodja; Battambang. Dan sta je daar natuurlijk netjes op tijd te wachten voor je guesthouse. Ietsjes aan de late kant zelfs, maar ja dat is Cambodjaans hè. Na een kwartier wachten toch eens de maatschappij opbellen. “Wait, wait, he’s coming”. Oké, ik wachten. Na weer een kwartier nog geen busje gezien. Weer bellen: “Wait”. Dat was alles wat ze in het Engels kon zeggen. Tot mijn opluchting stopte er 5 minuten later toch een busje voor mij neus en… het bleek ook nog eens de juiste te zijn! Wij met dat busje naar de grote bus; 5 minuten van mijn guesthouse 😉 . De bus vertrekt wel mooi op tijd, dat scheelt. Dan rijdt hij naar het busstation, precies de tegenovergestelde richting van waar we heen moeten. Schijnt dat we op het busstation over moeten stappen op een andere bus. Die vertrekt pas een halfuur later. Na nog minstens een kwartier door de stad te hebben gereden (ook weer vlak langs het guesthouse), ben ik eindelijk een uur nadat we ‘vertrokken’ waren eindelijk de stad uit. Helaas zat deze bus niet vol met Cambodjanen. Dat geeft namelijk toch een bepaalde sfeer aan de bustocht. Gelukkig voor mij draaiden ze wel de Cambodjaanse liedjes met clips erbij; om toch een beetje dat gevoel te krijgen. Na een rit van maar 3 uur (dat gedonder in Siem Reap niet meegerekend) kwamen we in Battambang aan. Een tuktuk driver heeft me naar een guesthouse gebracht en na een half uur ging ik met hem naar de bamboetrein en de killing caves. In het guesthouse nog twee duitsers tegengekomen die ‘deze tour’ ook wel wilden doen. Ze namen wel een andere tuktuk na aandringen van mijn chauffeur. Die hielp zijn vriend natuurlijk aan werk. Jammer eigenlijk, tuktuk delen was voordeliger geweest. Ach ja, voor hetzelfde geld was ik die Duitsers niet tegengekomen en dan had ik hetzelfde betaald. De bamboetrein kon ik wel met hen delen en dat scheelde weer. Die bamboetrein was trouwens echt geniaal, ook echt heel leuk om op te zitten! Je moet je zo’n niet mechanisch ding voorstellen die je in de films altijd ziet, waar twee mensen aan het ‘pompen’ zijn. Dit is net zoiets, alleen dan zonder die pomp en met een motortje die de achterste wielen aandrijft. En wat nou als je een tegenliggende bamboetrein tegenkomt? Simpel. Dan stap je af, halen ze het plateau van de wielen, dan halen ze de wielen van de rails, rijd de ander door, worden de wielen weer op de rails gezet, het plateau weer op de wielen en dan ga je weer. O ja en als je denkt dat het allemaal niet zo snel gaat heb je het mis! Het gaat nog behoorlijk hard! Op het eind kwamen we bij een dorpje waar we nog even konden gaan kijken en waar ik met de mensen in het Khmer gepraat heb. Ahum, ik deed alsof ik met hen aan het praten was. Verstond er echt geen ene drol van! Een van de Duitsers had ballonnen mee, waar hij allemaal figuren van maakte. Daar kwamen alle kinderen van het dorp natuurlijk op af en de grootvader vroeg er een paar voor zijn kleinkinderen en de vader voor zijn kinderen en zo ging dat maar door. Zijn vriend heeft hem op een gegeven moment gemaand om te stoppen, zodat we weer terug gingen. Op de terugweg hadden we nog 2 keer een tegenligger, maar nu moesten zij van de weg af 😉 . Daarna met de tuktuk op weg naar de killing caves. Vanaf daar met een moto naar boven. Ikzelf vond het wat minder indrukwekkend dan de killing fields in Phnom Penh, maar vertellen ze eerst ook een heel verhaal. Toen reed hij door naar een tempel op dezelfde berg. Die heb ik alleen niet bekeken, want het uitzicht dat ik zag was al mooi genoeg. Daarbij moest je via een nauwe doorgang, waarvan er aan beide kanten wilde apen zaten. Ik houd niet zo van de apen hier, die zijn af en toe nogal aanvallig. Met kans op hondsdolheid blijf ik dan maar liever uit de buurt. Ik was terecht een beetje angstig voor die beesten, want de locals die ons omhoog hadden gebracht, waren ook al eens aangevallen. Na hier te zijn geweest met de tuktuk direct terug naar mijn guesthouse. Waar ik eerst een uur op bed heb gelegen voor ik weer een beetje energie had om op te staan. Ik was aan het begin van deze week al erg moe, maar ging maandag en dinsdag toch naar mijn project. Dinsdag was ik in de lunchpauze zelfs al bijna in slaap gevallen. Daarom had ik woensdag maar vrij genomen om een beetje bij te komen. Zodra je je rust neemt komt alle moeheid eruit, dus donderdag lag ik nog meer voor pampus. Ik wilde vrijdag eigenlijk weer naar project, dat werd me echter door iedereen afgeraden. Uiteindelijk was dat maar goed ook, want was nog steeds ontzettend moe. Ook liep ik er een beetje tegen aan dat ik niet echt meer genoot van het hier zijn. Het weekendje Battambang stond eigenlijk al vast en zou er met 4 anderen heen gaan. Die uiteindelijk allemaal vrijdagavond afhaakten. Ik ben zelf toch gegaan. Ten eerste omdat het iets was wat ik in Cambodja nog wilde doen en daarnaast om weer een beetje dat genieten terug te krijgen. Ook hoopte ik er weer een beetje energie van te krijgen.

Nadat ik me uit bed had gesleept en het avondeten op had, had ik weer een beetje energie. Helaas was het erg stil en rustig ‘s avonds om 7 uur al. Alles zat al dicht en ik had ook echt voor een restaurantje moeten zoeken. Ik wilde vroeg gaan slapen, maar helaas was mijn nacht erg woelig. Ik zat te veel aan van alles en nog wat te denken. Dan slaap je eindelijk goed en dan gaat de wekker om 6 uur ‘s ochtends. Ik had er namelijk voor gekozen om met de boot terug te gaan naar Siem Reap en die vertrok al om 7 uur.

Het was wel echt de moeite waard moet ik zeggen! Het was echt een prachtige tocht! We voeren langs allerlei kleine dorpjes. Eerst stonden de hutjes nog op het land, maar later ging het over in drijvende dorpen. Allemaal woonhutten en woonbootjes, waar we bij één ook aanmeerden om even wat te gaan eten. Ik at met de Cambodjanen mee, rijst met bamboeprut. Erg lekker, beetje pittig. Daarna ging ik nog even naar de wc. Een hokje waar een gat in de bodem was gezaagd waar je dan je behoefte kon doen. Terwijl ik net van de wc af kwam, hoorde ik de motor van de boot alweer ronken. Ik kwam bij de aanlegplek en daar bleek dat de boot alweer afgemeerd was! Ze duwden mij snel in één van de sloepjes (terwijl ik daarop ging, schepte ik een hoop water) en werd daarmee afgezet bij de ‘speedboot’. Ik was net op tijd, anders waren ze misschien al te ver weg geweest. De rest van de toch liep gesmeerd. Nog een paar mooie foto’s kunnen maken van de drijvende hutjes, omdat we in zo’n beetje elk dorp een Cambodjaan af moesten zetten. Al met al een hele mooie tocht!

Maandag als nog even een dagje thuis gebleven, ondanks ik me alweer stukken beter voelde. Ik dacht ik moet echt even heel goed uitrusten, anders lig ik een paar dagen later meteen weer plat. Dat is nou ook niet echt de bedoeling, hè. ‘s Avonds voor het eerst van mijn leven naar een sushibar geweest, waar al het eten op een lopende band voor je neus langs komt. Was echt geniaal. Vooral omdat een van de anderen er halverwege pas achterkwam dat je voor elk bordje dat je niet leeg eet, een dollar extra moet betalen. Zij had van alles geprobeerd en als ze het niet zo lekker vond had ze het laten weghalen. Dus ze was echt helemaal in de stress geschoten, want dat waren wel iets van 6 bordjes;) O wat hebben we daar met z’n allen om gelachen zeg!!! Gelukkig voor haar bleek dat ze de algemene prijs omhoog hadden gedaan en dan hoefden de gasten niet meer voor die bordjes te betalen. Vooral ook omdat het voor iedereen een nieuwe ervaringen was, zaten we daar echt een beetje als kinderen in speelgoedpaleis. De serveersters zullen wel gedacht hebben!

Dan vanaf vandaag nog maar 7 dagen project!! Zo raar! Ik zal nog maar extra gaan genieten van mijn laatste anderhalve week!

Groetjes,

Hester

This entry was posted on Wednesday, June 29th, 2011 at 17:53 and is filed under Reisverhalen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.